“ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเรื่องเขาขึ้นมาล่ะ?”
เคทีมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความสงสัย
มันแปลกมาก เจียงเสี่ยวไป๋คงไม่มีเหตุผลอะไรอยู่ดี ๆ ก็ไปสนใจคนคนหนึ่งหรอก
“เปล่าหรอก!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า สีหน้าเปลี่ยนไปมาตลอด
ดยุกคนนั้นไม่ใช่คนที่ฆ่าเขาในวันนั้น
และคนที่ฆ่าเขา อาจจะไม่ใช่คนขององค์กรนั้นด้วยซ้ำ?
เฮ้อ รู้สึกยิ่งงงเข้าไปใหญ่
สถาบันพลังเหนือธรรมชาติ ตระกูลแดนตันนี่ ลึกล้ำกว่าที่เขาคิดเสียอีก
ถอนหายใจในใจพักหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋กลับหัวเราะออกมา
ดี!
แบบนี้สิถึงจะสนุกกว่า
มันจะจบแล้วเหรอ?
ไม่... เขาไม่คิดแบบนั้น
ในเมื่อเขาอยู่ที่นี่ มันก็ต้องไม่จบ
ค่อย ๆ รอไปเถอะ
รอให้ฝ่ายนั้นโผล่หัวขึ้นมา
เขาก็ไม่รีบร้อนอะไรแล้วเหมือนกัน
รอให้ตัวตนของหมายเลขแปดและตัวเขาเองขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุด
ตอนนั้นประกาศออกไปว่าจะเอาพลังฟีนิกซ์นั่นไป...
ฮ่า ๆ...
คนที่ร้อนใจก็คงเป็นพวกองค์กรนั่นใช่ไหมล่ะ?
อีกอย่างถ้าเรื่องมันง่ายดายขนาดนั้นก็ไม่สนุกสิ ตอนนี้มันน่าสนใจกว่าเยอะไม่ใช่เหรอ?
คิดได้ดังนั้น ใบหน้าเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม หันไปพูดกับเคทีว่า “เอาล่ะ ไม่กวนเธอแล้ว ว่ายน้ำต่อเถอะ ฉันไปก่อนนะ!”
พูดจบเจียงเสี่ยวไป๋ก็หันหลังเดินจากไป
เคทีมองแผ่นหลังของเจียงเสี่ยวไป๋ พลางเอ่ยว่า “เดี๋ยวก่อน!”
“มีอะไรหรือ?”
เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับมา มองเคทีอีกครั้ง