คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ
รุ่งขึ้นแต่เช้า เจียงเสี่ยวไป๋ก็ลืมตาตื่นก่อนใคร
พอพาหลินเฟิงออกจากห้อง ก็เห็นชายต่างชาติวัยกลางคนเมื่อวานยังยืนเฝ้าอยู่ข้างนอก
"คุณชายครับ!"
ชายต่างชาติวัยกลางคนเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ก็โค้งคำนับอย่างเคารพ
"อืม!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ ไม่รีบพูดเรื่องการออกเดินทาง แต่ถามแทนว่า "ตอนนี้พวกเราสะสมลูกแก้ววิญญาณปราณได้ประมาณเท่าไหร่แล้ว?"
ทำไมเขาถึงถามแบบนี้
เพราะเขาเดาคร่าว ๆ ได้ว่าลูกแก้ววิญญาณปราณไม่ได้อยู่ในมือของบัคส์
ไม่อย่างนั้น แปดเม็ดที่คนนี้ได้มาเมื่อวาน ต้องนำมาถวายตั้งนานแล้ว
จริงดังที่คิด พอเสียงคำถามจางลง ชายต่างชาติวัยกลางคนก็ตอบอย่างเคารพ "กราบทูลครับ รวมแปดเม็ดเมื่อวานด้วย ตอนนี้พวกเราสะสมได้ราวหนึ่งพันหนึ่งร้อยเจ็ดสิบหกเม็ด!"
"น้อยขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋อึ้งไปชั่วขณะ
ประโยคนี้หลุดออกจากปากไปเองโดยไม่ทันตั้งตัวจริง ๆ
"น้อย?"
ชายต่างชาติวัยกลางคนก็งงตาม แต่ไม่ได้คิดมาก ลังเลแป๊บแล้วว่า "คุณชายครับ จำนวนนี้ไม่น้อยเลยนะ ในสามฝ่าย อาจจะมากที่สุดด้วยซ้ำ!"
พูดจบเขาก็เว้นจังหวะ "แน่นอน จำนวนที่แท้จริงต้องไปเทียบกับฝั่งแคสถึงจะรู้!"
"โอ้..."
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วมุมปากกระตุกเบา ๆ
มันน้อยจริง ๆ
ยิ่งถ้านับสิบหมื่นเม็ดที่เขามีแล้ว จะเอายังไง?
แถม 'แคส' นี่หรือคือคนที่ถือลูกแก้ววิญญาณปราณตัวจริง?