"เหอะ ถ้าคุณหลินคิดว่าผมสมองไม่ดี เชิญไปคุยกับเจ้านอื่นได้เลย!"
ก่งเฉินยิ้มกว้างกล่าว "แต่ผมกล้ารับประกันว่าเดินออกจากที่นี่ไป จะไม่มีบริษัทหรือกลุ่มธุรกิจไหนร่วมมือกับพวกคุณอีก!"
"อ๋อ..."
หลินซืออวิ๋นลุกขึ้นยืน ไม่พูดอะไรอีก หันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋ "เสี่ยวไป๋ พวกเราไปกันเถอะ!"
"อื้ม!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เดินตามหลินซืออวิ๋นออกไปข้างนอก
ตอนนั้นเองเสียงของก่งเฉินที่แฝงรอยยิ้มก็ดังขึ้น "ถ้าไปแล้วกลับมาอีก เงื่อนไขก็ไม่ใช่แบบนี้แล้วนะ แล้วก็ ผมเป็นคนที่ถึงแม้จะไม่ต้องให้คุณคุกเข่าคำนับ แต่ถ้าคุณจะยัดเยียดให้ผม ผมก็ไม่ปฏิเสธหรอก..."
คำพูดจบลง เจียงเสี่ยวไป๋หยุดฝีเท้าชั่วคราว หันกลับมามองก่งเฉิน "เชื่อผมเถอะ คนที่ทำแบบนั้นสุดท้ายจะเป็นคุณเอง!"
พูดจบ เขาก็พาหลินซืออวิ๋นเดินจากไปทันที
ก่งเฉินมองทั้งสองคนจากไป เอนกายพิงเก้าอี้ด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ในสายตาของเขา มันก็แค่เสียงตะโกนอย่างไม่ยอมจำนนครั้งสุดท้ายของผู้อ่อนแอเท่านั้น
เจียงเสี่ยวไป๋จะต้องเข้าใจเรื่องหนึ่งในที่สุด ผู้แข็งแกร่งย่อมเป็นผู้แข็งแกร่งตลอดไป ส่วนผู้อ่อนแอจะกลายเป็นมดปลวกที่ถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า
สิ่งที่เขาไม่ควรทำคือการล่วงเกินตน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในถิ่นเมืองเซินแห่งนี้...
...
เดินออกมาจากอาคาร ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลินซืออวิ๋นดูยังคงเคืองใจอยู่บ้าง
แน่นอนว่าที่เธอเคืองใจไม่ใช่เพราะความร่วมมือครั้งนี้ไม่สำเร็จ แต่เป็นคำพูดสุดท้ายของก่งเฉิน ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามุ่งเป้ามาที่เจียงเสี่ยวไป๋