ยิ่งคืนลึก ยิ่งมืดสนิท
เมื่อดื่มเหลวถึงแก้วสุดท้าย เฟิงหลินวางแก้วลงพร้อมกับลุกขึ้นยืน แล้วหันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋ “เพื่อน เชิญ!”
เจียงเสี่ยวไป๋เพียงพยักหน้า ลุกขึ้นพร้อมกับพูดว่า “ถ้าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนายจริง ฉันจะเลี้ยงเหลวนายสักรอบ!”
พูดจบก็จับมือเสี่ยวอี้เดินนำไปข้างหน้า
ห่าวเจิ้งมองตามแล้วก็เดินติดหลังไป
ส่วนเฟิงหลินเดินอยู่ท้ายสุด
ตอนเดินออกจากภัตตาคาร คนเผ่าแมวเก้าหางทั้งแปดคนยังอยู่
พอเห็นทั้งกลุ่มเดินออกมา สายตาทุกคู่ก็ล็อกเป้าไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ทันที หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ล็อกไปที่แมวเก้าหางตัวบนบ่าของเจียงเสี่ยวไป๋นั่นเอง
“กลับไปเถอะ พอตระกูลว่าง ฉันจะไปแวะดู”
แมวเก้าหางมองแปดคนนั้นหนึ่งครั้งแล้วพูดขึ้นตรง ๆ
“รับทราบ!”
ผู้อาวุโสแห่งเผ่าแมวเก้าหางที่เป็นหัวหน้ายิ้มขื่น ๆ จึงพาคนกลับไป
เฟิงหลินในตอนนั้นมองแมวเก้าหางบนบ่าของเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความแปลกใจ แววประหลาดวูบผ่านไปในดวงตา ก่อนจะนำทางเดินต่อไปข้างหน้า
ระหว่างทาง เจียงเสี่ยวไป๋หันไปถามเฟิงหลินว่า “ขอถามความอยากรู้สักหน่อย นายประเมินองค์ชายน้อยอีกสี่คนว่ายังไง?”
“เจียวอวี้ ธรรมชาติเย็นชาดำมืด เป็นคนค่อนข้างเห็นแก่ตัว!”
“ซวีหมิง นิสัยตรงข้ามกับเจียวอวี้ เปิดเผย เป็นมิตร ถือว่าเป็นคนที่ดีที่สุดในห้าคนของพวกเรา แต่… ก็มีความลึกล้ำที่สุดด้วย!”
“กู่ยี่ ภายนอกสุภาพอ่อนโยน แต่ภายในกาย… กลับมีปีศาจตัวหนึ่งอาศัยอยู่ ใจแคบมาก!”