"นี่..."
หยางเหิงได้ยินคำพูดของลูกชาย สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
แต่ไม่นานเขาก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า "สำนักอี้อู่ ไม่มีทางเดาได้ว่าอาจารย์ปู่ของเจ้าจะไปสำนักชี่หุน"
"อีกอย่าง สำนักยุทธ์วิญญาณพิเศษก็ไม่จำเป็นต้องได้รับเชิญด้วยซ้ำ!"
พูดจบ เสียงของหยางเหิงก็หยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ต่อให้ถูกเชิญไป ก็ไม่ควรลงมือง่าย ๆ ในอาณาเขตของสำนักจิตวิญญาณไถ้หรอก!"
หยางหวยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ "ก็จริง..."
"พักผ่อนเร็ว ๆ เถอะ พรุ่งนี้ต้องไปรับอาจารย์ปู่ของเจ้า!"
หยางเหิงพูดจบก็เข้าห้องไป
...
ส่วนทางนี้ เจียงเสี่ยวป๋อวางสายโทรศัพท์แล้วเดินเข้าห้องรับแขก
เห็นสามคนนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ตรงนั้น เขาก็เดินไปนั่งอีกด้านหนึ่ง
"เฮ้ เสี่ยวป๋อจื่อบอกว่าคืนนี้จะแยมห้องกับพวกนาย ไม่ว่ากันใช่ไหม!"
แมวเก้าหางพูดเสียงดัง
เสียงพูดจบลง สายตาสามคู่ก็จับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวป๋อพร้อมกัน
เจียงเสี่ยวป๋ออยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
วันรุ่งขึ้น
เจียงเสี่ยวป๋อก็ยังคงตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงไก่ทองจินเฟิงขันเหมือนเดิม
ครู่ต่อมา เสี่ยวอี หยวนหยุน และเจียงเกอก็เดินออกมาจากห้อง
เมื่อทั้งสามเก็บของเสร็จ เจียงเสี่ยวป๋อก็พาทั้งสามออกจากที่พัก
ก่อนออกเดินทาง เขาจำเป็นต้องไปลาประมุขตระกูลเก่า
ส่วนประมุขตระกูลเก่าไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับการจากไปของเจียงเสี่ยวป๋อ เพียงแต่พูดว่า ไม่เป็นไร ถ้าว่างก็กลับมาบ้างก็ดี