“นี่...”
ทั้งหกคนถึงกับอึ้งไปพร้อมกัน
ฮวางจ้าวเฟิงเองก็เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เส้นลายเขตแดนนี้แตกต่างจากที่หล่อนเคยรู้จัก
และในขณะที่พวกเขายังไม่ทันตั้งสติ เส้นลายเขตแดนนั้นก็พลันหดหายไป ในวินาทีที่กลับคืนสู่สภาพเดิม ร่างบนเบื้องบนก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
ถึงแม้จะอยู่ห่างจากพื้นดินมาก แต่คนที่อยู่ตรงนั้นล้วนเป็นยอดฝีมือ ยังพอจะมองออกว่านั่นคือเจียงเสี่ยวไป๋
“ท่านม่อ ท่านขึ้นไปดูหน่อยเถิดว่าเกิดอะไรขึ้น!”
ในเวลานี้ ชายชราคนหนึ่งมองไปยังชายชราผู้นำแล้วพูดขึ้น
ชายชราผู้นำกำลังจะพยักหน้ารับ แต่ครู่ต่อมาเขาก็ส่ายหน้าด้วยความตะลึง พลางพูดด้วยเสียงสั่นเทา: “ไม่ได้ ข้าขึ้นไปได้สูงสุดเพียงแปดสิบจั้งเท่านั้น!”
ใช่แล้ว เมื่อครู่ก่อน เจียงเสี่ยวไป๋ยังอยู่ที่ห้าสิบจั้ง
แต่ในวินาทีถัดมา เขากลับไปอยู่ที่ตำแหน่งร้อยจั้งโดยตรง
??
ในป้ายหลุมศพ ยังสามารถข้ามผ่านได้อีกงั้นหรือ?
นี่มันบ้ามากเกินไปแล้วใช่ไหม?
ต้องรู้ว่า ในระยะประชิดขนาดนั้น หากพลาดเพียงนิดเดียว ก็อาจหลงทางอยู่ในมิติได้
แล้วนี่ยิ่งกว่าข้ามไปห้าสิบจั้งอีก!
ดังนั้น ในขณะที่พวกเขารู้สึกตกตะลึง ก็รู้สึกขนหัวลุกไปด้วย
อีกทั้ง ยิ่งอยู่สูง ตำแหน่งที่รองรับแรงกดของมิติก็ยิ่งน่ากลัว
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ที่นี่ กลับราวกับปลาได้น้ำจริง ๆ
เป็นไปได้อย่างไร?
“ต้องไปเชิญผู้อาวุโสแห่งดินแดนว่างเปล่ามาให้ได้!”
ชายชราผู้นำเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
จากนั้น ก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ร่างก็หายไป
สถานการณ์แบบนี้ช่างประหลาดเกินไป
พวกเขาก็จำเป็นต้องรายงานขึ้นไปเช่นกัน
“ท่านป้าใหญ่ เขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม?”