“ไม่บอกตั้งแต่แรกว่าพักอยู่ที่นี่?”
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไปทันที
“หา? ข้านึกว่าเจ้าตั้งใจจะพามู่เคอมาที่นี่ซะอีก!”
ไป๋ถิงมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของเจียงเสี่ยวไป๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ทำไมล่ะ ไม่ถูกเหรอ?”
ใช่แล้ว เขาเข้าใจแบบนั้นจริง ๆ
ดังนั้นเขาก็เลยไม่พูดพร่ำทำเพลง พามาที่นี่ตลอดทาง
แต่ดูสถานการณ์ตอนนี้ เหมือนจะไม่ใช่
“พวกเจ้าเข้าไปเถอะ!”
มุมปากเจียงเสี่ยวไป๋กระตุก “ข้านึกขึ้นได้ว่ามีธุระนิดหน่อย ไปก่อนล่ะ!”
พูดจบโดยไม่รอให้ทั้งสามคนได้สติ ก็หันหลังกลับทันที
แน่นอน ที่เขารีบจาก ไม่ใช่เพราะกลัวกงซินเยว่ เพราะเขาเองก็คิดว่าตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้ทำอะไรผิด
ใช่แล้ว ครั้งแรกส่งเสื้อผ้า ครั้งที่สองรักษาอาการบาดเจ็บ
เขามีเหตุมีผลเสมอ
แต่ที่ไม่อยากเจอกับกงซินเยว่
พูดง่าย ๆ ก็คือเขาไม่อยากสู้กับนางที่นี่
ที่นี่คือสำนักยุทธ์
โดยเฉพาะกงซินเยว่ที่แข็งแกร่งพอตัว
หากเกิดสู้กันขึ้นมาจริง ๆ แล้วทำบ้านหรูพังเสียหาย คงมีเรื่องวุ่นวายตามมาอีกมากมายไม่ใช่หรือ?
แน่นอน ที่สำคัญที่สุดคือ สำหรับเขาในตอนนี้ ยังแสดงความแข็งแกร่งมากเกินไปไม่ได้
แข็งแกร่งเกินไปจะดึงดูดความสนใจมากเกิน
โดยเฉพาะหนิงเค่อโจว
ตอนนั้นเขาปะทะฝ่ามือกับหนิงเค่อโจวหนึ่งครั้ง ตอนนั้นแสดงให้เห็นว่าอ่อนกว่าเล็กน้อย
หากจู่ ๆ แข็งแกร่งขึ้นมา หนิงเค่อโจวต้องสงสัยแน่
ดังนั้นการจากไป หลีกเลี่ยงความแหลมคมของกงซินเยว่จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ในชั่วพริบตาที่เขาหันหลัง สีหน้าของเขาก็แข็งค้างไปทันใด