"แค่นี้แหละ!"
จินเฟิงได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋ถามว่าดาบแมลงตัวใหญ่แค่ไหน มันก็ยกปีกขึ้นมา พยายามสาธิตให้ดู แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้: "เดี๋ยวก็ได้เห็นเองแหละ ยังไงก็ไม่ใหญ่หรอก แต่เวลาระเบิดพลังมาแล้ว ทำให้ตั้งตัวไม่ติดเลย!"
"ตัวเล็กนิดเดียว แต่ทำให้ตั้งตัวไม่ติด?"
สายตาเจียงเสี่ยวไป๋แฝงความแปลกใจ
แมลงกู่ทั้งหลายล้วนอยู่ด้วยความเล็ก
แล้วหนอนน้ำแข็งกลายเป็นราชากู่ที่คุมแมลงกู่ได้ เพราะอย่างแรกคือลักษณะเฉพาะของตัวเอง อย่างที่สองคือเกิดมาพร้อมกับแมลงกู่คู่กาย!
ดังนั้นถ้าควบคุมได้จริง และแมลงกู่ที่นี่มีจำนวนมากพอ
เขาก็คงเก็บไว้บ้างจริง ๆ
เพราะว่าถ้าจำนวนมากพอ ภัยคุกคามก็จะน่ากลัวตามไปด้วย
คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
ส่วนสี่คนที่เดินอยู่ข้างหน้า ซึ่งไม่รู้ความคิดของเขา ยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างระมัดระวัง
เทียบกับความระมัดระวังของสี่คนนั้น เจียงเสี่ยวไป๋เหมือนกำลังชมวิว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลังจากก้าวเข้าสู่พื้นที่อีกโซนหนึ่ง
วิญญาณเทียมฟ้าของเขากระเพื่อมขึ้น ที่นี่แม้ไม่ได้ชักดาบ แต่พลังดาบก็เข้มข้นถึงขีดสุด
ผิวของเขารู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อย
แบบนี้ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก
ยังไงเขาก็มีร่างกายแบบกู่โบราณอยู่นะ
ในขณะที่เขาตกตะลึง เสียงของถงเจ๋อก็ดังขึ้น: "ท่านเจียง มาทางนี้!"