“อืม”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินเฮ่าเจิงบอกว่า ‘อีกไม่ก็ถึงแล้ว’ จึงตอบรับเบา ๆ
การเดินทางมาตลอดทางนี้ใช้เวลาร่วมสองชั่วโมง ต้องยอมรับว่าเมืองห้าหวนใหญ่จริง ๆ เลย
จากการคาดเดาของเขา เพราะเป็นเมืองวงแหวน เส้นทางที่มุ่งไปยังเขตเมืองสี่หวนย่อมมีมากกว่าหนึ่งเส้น ทว่าแค่เส้นนี้ก็ยังเดินกันมานานขนาดนี้
แค่นี้ก็พอประมาณความกว้างใหญ่ของแดนปีศาจฮวงเทียนได้แล้ว
แมวเก้าหางก็ยกนิ้วชื่นชมไม่หยุด
มันคิดเหมือนกับเจียงเสี่ยวไป๋พอดี
แต่มันยิ่งตื่นเต้นกับสายเลือดเดียวกันของตัวเองมากกว่า คือเผ่าแมวเก้าหาง
ระหว่างครุ่นคิด ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายวาว
“เฮ้ ทำไมนายเรียกเขาว่า ‘นายท่าน’?”
ขณะนั้นเอง หญิงสาวในสามคนนั้นเดินมาที่ข้าง ๆ ห่าวเจิ้ง แล้วก้มเสียงถามขึ้นมา
จริงอยู่ แม้ส่วนใหญ่จะเรียกว่าข้ารับใช้ก็ตาม
แต่คำว่าข้ากับคำว่ารับใช้ โดยแก่นแท้แล้วยังต่างกัน
ผู้เป็นรับใช้ ตามธรรมเนียมย่อมควรเรียกว่า ‘ท่านชายหนุ่ม’
แต่การเรียกว่า ‘นายท่าน’ นั้นรสชาติมันเปลี่ยนไป หมายความว่าเป็นทาส
เจียงเสี่ยวไป๋มาจากจงโจว หรือว่าจะเป็นทายาทประมุขของตระกูลชั้นนำสักตระกูล?
ชายหนุ่มอีกสองคนก็แอบมองเฮ่าเจิงไปด้วย
ถูกต้อง ไม่ใช่แค่หญิงสาวเท่านั้นที่คิดแบบนี้
ตอนนี้พวกเขาก็เกิดความคิดเดียวกันขึ้นแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมั่นใจว่าความเป็นไปได้นี้สูงมาก
นั่นแปลว่า ลำดับขั้นสองของเจียงเสี่ยวไป๋ อาจเป็นแค่ของปลอมก็ได้!
ได้มาด้วยอำนาจของตระกูล
ส่วนฝีมือ คงเป็นเพราะคนใต้อุปถัมภ์เอาไว้ก็เป็นได้