"ทำไม ที่นั่งตรงกลางนี่เตรียมไว้ให้ฉันหรือ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มาถึงด้านใน มองที่นั่งที่ตั้งไว้กลางทางเดิน สีหน้าฉายแววแปลกใจ
เสียงเพิ่งตก เสียงเย็นเยียบสายหนึ่งก็ดังขึ้น: "เป็นที่นั่งที่เหลือไว้ให้ท่านตำหนักเจียงโดยเฉพาะ ท่านจะนั่งหรือไม่นั่ง?"
คนที่เอ่ยปากตอนนี้คือซือเช่า
สายตาจ้องเขม็งไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
คนของตำหนักไท่ชิงก้มหน้าลงในตอนนี้
กงเจี๋ยถอนใจลึกในใจ
ส่วนผู้อาวุโสอวี๋ที่อยู่ด้านข้างก็ส่ายหน้าเช่นกัน
พวกเขากลัวจริง ๆ ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะระเบิดอารมณ์ขึ้นมาตรงนี้เลย
แต่สิ่งที่ทำให้คนคาดไม่ถึง เสียงเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม: "ที่นั่งนี้ดีนี่ ในเมื่อเตรียมให้ฉันเป็นพิเศษ งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว!"
พูดจบเขาก็นั่งลงตรงๆ จากนั้นหันกลับไปพูด: "พวกเจ้าไปนั่งข้าง ๆ ข้าง!"
การไต่สวนครั้งนี้เป็นของเขา ไม่เกี่ยวกับเฉิงหยวิ่นหรือเฟิ่งซี
ถานจิ่งและเฮ่อหยางแม้จะเป็นคนของตำหนักหลบซ่อนโลก แต่ก็ไม่เกี่ยวเช่นกัน
เฉิงหยวิ่นตอนนี้พาเฟิ่งซีไปด้านข้าง
ถานจิ่งและเฮ่อหยางลังเลครู่หนึ่ง ก็ตามไป เหลือเพียงเจียงเสี่ยวไป๋นั่งอยู่ตรงนั้น
ช่างโดดเด่นเป็นสง่า สะดุดตายิ่งนัก
ตอนนี้เขากวาดตามองรอบ ๆ ด้วยความสงสัย
คนส่วนใหญ่ดูเหมือนจะค่อนข้างแปลกหน้า
แต่ก็มีที่คุ้นตาอยู่บ้าง เช่นพวกตำหนักไท่ชิง
รองลงมาก็คือคนที่นั่งติดด้านหน้าสุด ผู้อาวุโสอวี๋และกงเจี๋ย
แต่ที่นั่งนั้นยังว่างอยู่สามที่ เห็นชัดว่ายังมีคนมาไม่ครบ เขาก็ไม่รีบ นั่งรออยู่ที่นั่นอย่างใจเย็น