ทั้งคู่ต่างตะลึงงัน!
หยางเหิงและคนอื่นๆ มองดูชายชราที่ใบหน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด พลางกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกัน
เจียงเสี่ยวไป๋ในฐานะใต้เท้าผู้อาวุโสสูงสุดแห่งแดนตะวันออก ย่อมมีอาวุโสสูงส่ง
ชายชราตรงหน้าคนนี้ ควรเรียกว่าอาจารย์อาคนหนึ่งจริงๆ
ไม่สุภาพ ไม่เคารพ
ตีก็ไม่ผิด
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ทำได้เร็วเกินไปหน่อยหรือเปล่า?
ส่วนชายชรานั้น ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความไม่อยากเชื่อ
เมื่อรู้สึกตัวได้ ชายชราก็โกรธจนอับอาย สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋พร้อมพูดว่า "เจ้า... เจ้ากล้าตีข้า?"
เมื่อพูดจบ พลังปราณอันแข็งแกร่งก็ปะทุออกมาจากกายของชายชรา
"เจ้ากล้าลงมือกับอาจารย์อาข้า ต่อให้ข้าฆ่าเจ้าก็ไม่ผิด!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราอย่างเย็นชา ฆ่าหงส์วาบขึ้นมา ในชั่วขณะที่พูดจบ ดาบทั้งสี่ทิศก็สั่นสะเทือนพร้อมกัน
ประกายคมกลับทวนกระแส
ใช่แล้ว
ณ ที่ใดที่มีดาบ ผู้ครอบครองจิตวิญญาณดาบสวรรค์ ผู้นั้นคือราชันผู้สมบูรณ์แบบ
สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของราชัน พวกมันจึงขยับตามธรรมชาติ
ชายชราคนนั้นก็สัมผัสได้เช่นกัน รูม่านตาหดตัว สีหน้าฉายแววตกตะลึง: "เจ้า..."
เพี๊ยะ!
ใช่แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ตบอีกครั้ง
แรงไม่มาก แต่ดูถูกยิ่งนัก
"เรียกอาจารย์อา!"
น้ำเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋เรียบเฉย
ชายชราตะลึงอีกครั้ง การกระทำของเจียงเสี่ยวไป๋เร็วเกินไป
พลังของเขาไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ
แต่จากจุดนี้ก็พอจะเห็นได้ว่าพลังของเจียงเสี่ยวไป๋แข็งแกร่งเพียงใด