ยั่วเย้า!
ใช่แล้ว บรรพบุรุษที่แต่งกลอนพูดเช่นนั้น มันมีกลิ่นยั่วเย้าอยู่จริง ๆ
แต่การยั่วเย้านี้กลับยิ่งช่วยปลุกไฟให้หัวหน้าคนต่อไปได้ดีขึ้น
แบบนี้ ในการแข่งขันฝีมือครั้งต่อไป ก็จะยิ่งดูสนุกมากขึ้น
“ไอ้เสี่ยวไป๋ ขึ้นไปจัดการมันเลย!”
แมวเก้าหางมองท่าทางยโสโอหังของบรรพบุรุษทั้งแปดนั้น อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่อย่างจนใจ
หัวหน้าถึงจะมีสิทธิ์นั้น
เขาน่ะไม่เอา
เป็นแค่คนดู มองดูการแข่งขันนี้ ก็ดีเหมือนกัน
ในขณะที่เขากำลังคิด ร่างสองร่างบนเวทีก็กระโดดขึ้นไปอีกครั้ง
คือจวี๋เหลียน
ข้าง ๆ เขายังมีอีกคนตามมาด้วย
“พวกเราสองคนจะแข่งขัน ‘หนังสือ จิตรกรรม และดอกไม้’!”
เสียงของจวี๋เหลียนดังขึ้น ดูเต็มไปด้วยเจตนาแห่งการต่อสู้
เลือกท้าบรรพบุรุษถึงสามท่านเลยทีเดียว
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
หนังสือกับจิตรกรรมทำพร้อมกันได้ แล้วดอกไม้ล่ะ?
เห็นทีคงเป็นหน้าที่ของคนที่ร่วมมือกันทำ
เมื่อจวี๋เหลียนพูดจบ บรรพบุรุษสามท่านก็ก้าวออกมา
หมึกและพู่กันเหมือนเดิม แต่เพราะมีจิตรกรรมด้วย ครั้งนี้เลยมีหมึกสีเพิ่มขึ้นมาหลายสี
เมื่อเสียงเริ่มดังขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ให้ความสนใจการแข่งขันดอกไม้เป็นหลัก
ตอนนี้เขาถึงพบว่า การแข่งขันดอกไม้นี้ แข่งกันที่ฝีมือการจัดดอกไม้ วัสดุก็เก็บมาจากดอกไม้รอบข้างได้ตามใจชอบ
ส่วนแจกันนั้น สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือ ทำขึ้นสด ๆ ตรงนั้นเลย
ใช่แล้ว ใช้ประโยชน์จากวัสดุชนิดหนึ่งที่เตรียมไว้ตรงนั้น แล้วผนึกด้วยพลังวิญญาณ
อักขระโบราณวนเวียนไปมา ผสมผสานกับสีสันบางอย่างเข้าไป มองดูแล้วงดงามสุดจะพรรณนา