"ก็ได้ ในเมื่อนายอยากนั่งที่นี่นัก ก็นั่งไปเถอะ!"
ชายชรามองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วส่ายหัว
เด็ก!
ก็แค่เด็กนั่นแหละ!
แต่เดี๋ยวกาลเวลาจะสอนให้รู้เอง
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋อาจนั่งได้สบาย แต่ครั้งต่อไปอาจไม่แน่ อาจต้องนอนแทน
เพราะคนที่นั่งตำแหน่งนี้ไม่ธรรมดาเลย
ส่วนชายวัยกลางคนที่อยู่หน้าห้องเรียน ตอนแรกเห็นอาจารย์ตักเตือนเจียงเสี่ยวไป๋ก็ถอนหายใจโล่งอก
แต่พอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยังดึงดันนั่งอยู่ที่เดิม ก็ตะลึงไปเลย
ไม่น่าเลย ตอนมานี่เจียงเสี่ยวไป๋ดูท่าทางปกติดีนี่นา ทำไมตอนนี้ไม่ยอมฟังใครเลย?
แล้วอีกอย่าง เจียงเสี่ยวไป๋มาเพื่อปกป้องฮั่วเฉินไม่ใช่เหรอ?
ยิ่งควรต้องทำตัวให้กลมกลืนไม่ใช่หรือ?
ฮั่วเย่นี่หาบอดี้การ์ดอะไรมาวะ!
ชายวัยกลางคนส่ายหัวแล้วหมุนตัวจากไป
ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว
เจ็บตัวบ้างก็ดี สำหรับเด็กมันก็ไม่เลว
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ยังคงนั่งฟังอยู่
พบว่าอาจารย์คนนี้สอนดีทีเดียว เนื้อหาเกี่ยวกับการใช้กำลังภายในรักษาอาการบาดเจ็บ
ข้อมูลสำคัญ ๆ ก็ถ่ายทอดได้แม่นยำดี
ผ่านไปหนึ่งคาบ
พอเสียงออดดัง ชายชรามองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่งแล้วเดินออกไป
ทันใดนั้น นักเรียนในห้องก็จับจ้องมาที่เจียงเสี่ยวไป๋ วิพากษ์วิจารณ์กัน
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังนั่งนิ่ง
ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ ก็พูดขึ้นว่า "เพื่อน ที่นั่งนี้ไม่เหมาะกับนายจริง ๆ ไปยืนฟังข้างหลังดีกว่า!"