“ฉีฉี ทำไมกลับดึกจัง?”
เสี่ยวฉีกลับถึงบ้าน เพิ่งถอดรองเท้าทิ้ง ตรงทิศทางของห้องแรงโน้มถ่วง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินออกมา
“พ่อ หนูไปยุ่งที่สมาคมนักล่ามาน่ะ!”
เสี่ยวฉีพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ไปหาอะไรกินซะ!”
สายตาที่ชายวัยกลางคนมองเสี่ยวฉีเต็มไปด้วยความเอ็นดู
“ไม่หิว หนูเข้าห้องก่อนนะ!”
พูดจบเสี่ยวฉีก็เดินไปยังทิศทางของตัวเอง สุดท้ายปิดประตู
ชายวัยกลางคนถอนหายใจเบาๆ
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น: “เด็กนี่หิวมันก็กินเองแหละ!”
ระหว่างพูด หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินออกมา จากนั้นสายตาก็มองไปทางชายวัยกลางคนแล้วพูดว่า: “วันนี้ดูนายมีเรื่องกังวลนะ เกิดเรื่องในหอหรือ?”
“ก็ไม่เชิง!”
ชายวัยกลางคนส่ายหัว สุดท้ายขมวดคิ้วแล้วพูดว่า: “ทางเมืองหลักส่งข่าวมา ให้ฉันกับเถียนคังนั่นประลองกันหนหนึ่ง”
“ทำไมล่ะ?”
หญิงสาวฟังแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้
“ต้องถามอีกเหรอ!”
สายตาของชายวัยกลางคนแฝงแววเย็นชา: “เถียนคังมันคอยจ้องตำแหน่งเจ้าหอของฉันมาตลอด แถมสองปีมานี้มันรวบรวมผู้มีพลังเหนือธรรมชาติได้มากกว่าฉันอีก ก็เลยยื่นเรื่องไปทางข้างบนเอง!”
“คนแบบนี้ได้ยังไง!”
หญิงสาวโกรธขึ้นมา: “ถ้าไม่ใช่เพราะนายให้โอกาสมัน มันจะมีตำแหน่งวันนี้ได้ยังไง นี่มันข้ามสะพานตัดเชือกชัดๆ!”
“ไม่งั้น นายไปบอกปู่ของเด็กดูไหม?”