“ดาบหายากนั่น นายเอาไปได้จริง ๆ หรือ?”
กู่จื่อเฟิงมองเจียงเสี่ยวไป๋ ยังคงตกตะลึงอยู่บ้าง
สายตาของทุกคนในที่นั้นก็มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจ
ดาบหายากเล่มนั้น พิเศษมาก ๆ มันถูกตีขึ้นโดยช่างฝีมือโบราณ และใช้วัสดุที่พิเศษอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะเมื่ออยู่กับพลังงานปฐมภูมิเป็นเวลานาน มันจึงมีพลังของพลังงานปฐมภูมิอยู่ไม่น้อย
คนที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ต้องการจะควบคุมมันนั้นเป็นไปไม่ได้เลย
“ใช่!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างอาย ๆ
“นี่เป็นความผิดของข้าเอง!”
ท่านซั่งลุกขึ้นในตอนนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น เล่าเรื่องราวตอนนั้นให้ฟัง
เมื่อได้ยินว่าเจียงเสี่ยวไป๋หักกระบี่ล้ำค่าไปเล่มหนึ่ง ใบหน้าของทุกคนก็ดำมืดลง
มุมปากของกู่จื่อเฟิงก็กระตุกเล็กน้อย
ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งโถงตกอยู่ในความเงียบงัน
ในที่สุด เสียงของกู่จื่อเฟิงก็ดังขึ้น: “เด็กหนุ่มมีพลังไม่ธรรมดา ต่อให้เป็นข้า ถ้าจะควบคุมดาบเล่มนั้นเป็นเวลานานก็ยังทำได้ยาก ไม่ต้องพูดถึงการควบคุมได้ดั่งใจเลย!”
กู่เฟิงพูดพลางมีประกายแววตาวูบไหว แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “ในเมื่อนายได้ดาบมาแล้ว งั้นก็มาว่ากันเรื่องวิทยายุทธ์ชั้นสูงดีกว่า!”
“วิทยายุทธ์ชั้นสูงนี่ มีสองวิธีที่จะได้มา!”
กู่เฟิงมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า: “วิธีแรก พวกเราจะคัดเลือกให้หลายชุด นายเลือกหนึ่งชุดจากในนั้น ง่าย ๆ ไม่ต้องเปลืองสมอง!”
“โอ้? แล้ววิธีที่สองล่ะ?” เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัย
“วิธีที่สองนี้ นายต้องใช้กระบี่ล้ำค่าเป็นประกัน ถึงจะสามารถฝ่าด่านของตำหนักคลังตำราได้ ถ้าผ่านหมดทุกด่าน นายก็จะเลือกอะไรก็ได้ในตำหนักคลังตำราตามใจชอบ แต่ถ้าผ่านไม่ได้ พวกเราจะยึดกระบี่ล้ำค่าคืน!” กู่จื่อเฟิงพูดยิ้ม ๆ