"นั่งขัดสมาธิตรงนั้นได้เลย แล้วลองทำดู!"
ชายชราพูดพลางชี้ไปที่เบาะรองนั่ง ก่อนจะเว้นจังหวะเสียงไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรอีก
แต่แล้วก็ได้แต่พูดทิ้งท้ายว่า "เอาเป็นว่าพยายามเข้านะ!"
พูดจบ ร่างนั้นก็หายไปตรงหน้าทันที
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
ท่าทีแบบมีอะไรจะพูดแต่ไม่พูดแบบนั้นของชายชรา คงอยากจะบอกอะไรสักอย่างใช่ไหม?
พูดมาแค่นั้นแล้วจบไป มันชวนให้หงุดหงิดจริง ๆ
แต่เขาก็ไม่มีทางถามใครได้อยู่ดี
จนใจ จึงได้แต่เหลือบมองป้ายในมือ แล้วค่อย ๆ นั่งขัดสมาธิลงบนเบาะนั้น
หลับตาลง ใช้สมาธิ ปล่อยให้ป้ายลอยอยู่ตรงหน้า
แค่สัมผัสถึงระดับมิติเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับเขา...
"เริ่มเลย!"
เจียงเสี่ยวไป๋สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วหลับตาลง
ในขณะนั้น พลังวิญญาณของเขาก็เริ่มกระเพื่อม ทดลองเชื่อมต่อกับป้ายผืนนั้น
ชั่วพริบตา พลังวิญญาณของเขาก็สัมผัสเข้ากับพลังมิติอันกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต
ต่อหน้าพลังมิติอันนี้ เขาช่างเล็กกระจิดริดเหลือเกิน
และในขณะที่เขากำลังสัมผัสนั้น ภายในป้ายเขตแดน
หินลอยฟ้าทอดตัวเป็นชั้น ๆ จากต่ำขึ้นสูง
จะเห็นว่าเป็นครั้งคราวที่มีร่างคนนั่งขัดสมาธิอยู่บนนั้น เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋นั่งอยู่ด้านนอกและเริ่มกระตุ้นป้ายเขตแดน คลื่นเล็กน้อยก็ดึงดูดความสนใจของคนพวกนี้ได้
พวกเขาเงยหน้ามอง เห็นเจียงเสี่ยวไป๋นั่งขัดสมาธิอยู่ด้านนอก สีหน้าต่างพากันแปลกใจ
ใช่แล้ว ข้างนอกมองไม่เห็นข้างใน แต่ข้างในกลับมองเห็นข้างนอก และชัดเจนยิ่งกว่าอะไรด้วย...
"เขานี่จะสอบตรงจริง ๆ งั้นเหรอ?!"
ชายหนุ่มที่เจียงเสี่ยวไป๋เคยเจอมาก่อน ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนหินลอยฟ้าชั้นแรกพอดี
สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้านนอก รอยยิ้มเหยียดหยามผุดขึ้นมาทันที
สมกับเป็นการสอบตรงที่ง่ายที่สุดจริง ๆ
นึกถึงว่าคนแบบนี้แหละ ที่แย่งนักบุญหญิงไปได้ ก็ทำให้ในใจไม่เป็นสุขเอาเสียเลย
แต่เขาก็เข้าใจเรื่องหนึ่งขึ้นมา
ไม่แปลกใจเลยที่สำนักยุทธ์พิเศษจะยกเลิกความผิดให้เจียงเสี่ยวไป๋