เมื่อแมวเก้าหางเตือนขึ้นมา
เจียงเสี่ยวไป๋ก็มองตามสายตาของมันลงไปด้านล่าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเช่นกัน
ใต้พวกเขานั้น ในน้ำ ดวงตาคู่ใหญ่ได้ลืมขึ้นมาเมื่อไหร่ไม่รู้ ตามด้วยมือมหึมาที่เอื้อมมาทางพวกเขาอย่างไร้เสียงไร้ลม
ขอบเขตที่ปกคลุมนั้นน่ากลัวสุดขีด
มันหลบไม่ได้จริงๆ
ด้วยความเร่งรีบ เจียงเสี่ยวไป๋พยายามจะลอยตัวขึ้น แต่พลังวิญญาณที่เคลื่อนไหวนั้นกลับถูกน้ำตรงนี้ดูดออกไปหมด
ไม่มีเสียงใดๆ
มือมหึมานั้นได้พ้นผิวน้ำขึ้นมาแล้ว
ดูเหมือนไร้แรง
แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ไพศาลไร้ขีดจำกัดในใจ
เพียงแต่เมื่อมือมหึมานั้นกำลังจะประกบเข้าหากัน เพื่อบดขยี้พวกเขาไว้ในอุ้งมือ เลือดในกายของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เริ่มเดือดพล่านขึ้นมาเอง
ทันใดนั้น มือมหึมานั้นก็หยุดนิ่ง แล้วค่อยๆ หายกลับลงไปใต้น้ำอย่างเงียบเชียบ
ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงัด
ทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ราวกับความฝัน...
กลืน!
เจียงเสี่ยวไป๋กลืนน้ำลายลงคอโดยสัญชาตญาณ
แผ่นหลังของเขาเปียกชื้นไปหมด
เมื่อครู่ เขารู้สึกว่าตัวเองอยู่ห่างจากความตายเพียงก้าวเดียว
ใช่แล้ว
แม้พลังในตอนนี้ของเขาจะแข็งแกร่งมาก
แต่เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า หากมือมหึมานั้นบีบลงมา เขาคงตายแน่นอน
คอของแมวเก้าหางก็ขยับขึ้นลงเช่นกัน
ที่นี่มันที่ไหนกันแน่? ช่างน่ากลัวยิ่งนัก
ปีกของจินเฟิงสั่นระริก
มันส่งสัญญาณว่าอยากจะออกจากที่นี่
นานมาก
นานจริงๆ
จนกระทั่งเห็นว่ามือมหึมานั้นไม่ปรากฏขึ้นมาอีก เจียงเสี่ยวไป๋จึงขยับตัวไปหนึ่งก้าว
ตอนนี้เขาถึงพบว่าทุกอย่างปกติดี