"พี่เซียวไป๋ ระวังตัวด้วยล่ะ!"
ถงเจ้อมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดอีกครั้ง
พอเสียงจบลง มือทั้งสองข้างก็กางออกพร้อมกัน แสงสีทองวาบขึ้นเป็นช่องเล็ก ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋สวมเสื้อคลุมตัวนั้นในพริบตา พร้อมกับถือมีดสั้นตรงออกไปด้านนอก
ในวินาทีที่เขาหลุดออกมา มีดสั้นก็ร้อนขึ้นมาทันทีภายใต้สภาพแวดล้อมแบบนี้ บนตัวมีดปรากฏลายเส้นขึ้นมาทีละเส้น
ภายใต้แสงสีเงิน กระแสปราณกระบี่ในบริเวณนั้นพุ่งรวมมาทางเขาพร้อมกัน
ต้องรู้ไว้ว่าปราณกระบี่ในบริเวณนี้แข็งแกร่งอยู่แล้ว
แต่เมื่อรวมกันแล้ว มันน่าตกตะลึงจริง ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋มองภาพนั้นด้วยความประหลาดใจเต็มตา
มีดสั้นช่างมหัศจรรย์จริง ๆ
มันสามารถรวมปราณกระบี่พวกนี้เข้าด้วยกันได้ด้วยหรือ?
ระหว่างที่เขาอุทาน เสื้อคลุมบนตัวก็สว่างขึ้นในตอนนี้ เกราะป้องกันขนาดเล็กชั้นหนึ่งปกคลุมรอบตัวเขา
ท่ามกลางเสียงเสียดสีอันเสียดหู เขาพุ่งไปทางพื้นที่ห่างไกล
และในขณะนั้นเอง เฟิงเคอและจู๋โม่ก็พุ่งออกมาเช่นกัน คนหนึ่งตรงไปที่ดอกกระบี่ อีกคนตรงไปที่ไผ่กระบี่
หยานฉีกลับรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย เพราะเขายืนอยู่ตรงนั้น กลายเป็นคนที่ปลอดภัยที่สุด
ถงเจ้อที่อยู่ข้าง ๆ เขา ตอนนี้ไม่ได้มองคนทั้งสาม แต่กลับมองไปรอบ ๆ สายตาจ้องมองอย่างละเอียด รวบรวมสมาธิ
สิบวินาทีผ่านไป
ยี่สิบวินาทีผ่านไป
แต่พอถึงสามสิบวินาที กระบี่รอบด้านเริ่มสั่นไหว จากนั้นเขาก็เพ่งไปที่ทิศทางหนึ่ง ที่นั่นมีแสงสีเงินแผ่กระจายเหมือนเงาร่างหนึ่ง เคลื่อนไหวอยู่ระหว่างกระบี่กับกระบี่ และเป้าหมายตรงไปที่เจียงเสี่ยวไป๋