"ช่วยอุ้มให้หน่อย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ใช้มีดมือตัดสายสะดือทารก แล้วมองไปทางกงซินเยว่พลางพูด
"ฉะ... ฉันอุ้มไม่เป็น!"
น้ำเสียงของกงซินเยว่เจือความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด
"แบบนี้!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางสาธิตให้กงซินเยว่ดู
กงซินเยว่ฟังแล้วทำตามที่เจียงเสี่ยวไป๋บอก ประสานแขนไว้
เจียงเสี่ยวไป๋จึงวางทารกลงไป
ระหว่างนั้น มือของเขาเผลอไปโดนหน้าอกของกงซินเยว่เข้า
สีหน้าดูเคอะเขิน กำลังจะพูดอะไร แต่กลับเห็นว่ากงซินเยว่เพียงแค่จ้องเขาแวบหนึ่ง แล้วก็ดึงสายตากลับมามองทารกในอ้อมอก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เธอดูทะนุถนอมอย่างมาก หลังจากนั้นรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างยากที่จะได้เห็น
แต่ไม่นาน ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง เธอพบว่าทารกซุกไซ้อยู่ในอ้อมอกของเธอ
ดวงตาอำพันคู่นั้นอดไม่ได้ที่จะมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ "เจียงเสี่ยวไป๋ ทารกนี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"หือ?"
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นมองแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไร เป็นสัญชาตญาณ อยากกินนม..."
พูดจบ เขาก็กระแอมไอ ดึงสายตากลับมา แล้วเริ่มคลึงเบา ๆ บนหน้าท้องของหญิงตั้งครรภ์
แต่หลังจากรกหลุดออกมาแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตรวจดูอาการของหญิงตั้งครรภ์อีกครั้ง
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก รอยยิ้มอบอุ่นฉาบบนใบหน้า ดูอบอุ่นและละมุนมาก...
เดิมทีกงซินเยว่รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งล้อเล่นกับตัวเอง
แต่ตอนนี้เมื่อเห็นรอยยิ้มของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็เกิดตะลึงเล็กน้อย แววตาแปลกประหลาดปรากฏขึ้น แล้วก็เบือนหน้าหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ