"ดูเหมือนพวกเราจะเดาถูก เขาเป็นคนจากสำนักศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ และมาเพื่อสิ่งนั้นด้วย!"
สามคนยืนอยู่ตรงนั้น มองดูเงาหลังของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้ายังมีความตกตะลึงหลงเหลืออยู่
"แต่ข้าขอประกาศไว้ก่อนว่าสิ่งนี้มีเพียง..."
ผู้อาวุโสแก่คนหนึ่งเอ่ยขึ้นได้เพียงเท่านั้น ก็ถูกอีกคนขัดขึ้นมา: "จุ๊ๆ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะเดากันได้!"
พูดจบ เสียงของผู้อาวุโสคนนั้นก็หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ: "อีกอย่าง เขาจะเอามันออกไปได้หรือไม่ก็ยังเป็นปัญหา ฉะนั้นทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไว้ก็พอ!"
"มีเหตุผล!"
ผู้อาวุโสอีกสองคนพยักหน้าพร้อมกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม
"แล้วฝ่ายผู้อาวุโสที่ดูแลรักษาการณ์อยู่ทางนั้น เราควรจะบอกส่งข่าวกันไว้บ้างไหม?"
ผู้อาวุโสคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"แบบนี้... เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ยังไงก็ควรบอกกันไว้สักหน่อย จะได้เตรียมตัวล่วงหน้า!"
ผู้อาวุโสอีกสองคนพยักหน้าเห็นด้วยในที่สุด จากนั้นก็แลกสายตากัน ก่อนจะแยกย้ายออกจากที่นี่ไปพร้อมกัน
"ว่าแต่ เมื่อกี้พวกแกคุยอะไรกันอยู่น่ะ?"
ฝั่งเจียงเสี่ยวไป๋ หลังจากเดินไปได้ระยะหนึ่ง ในที่สุดเขาก็อดความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว หันไปมองเจ้าเจ้า ซู่
สามคนนั้นท่าทางผิดปกติชัดเจน
แถมยังดึงเจ้าเจ้า ซู่ ไปคุยกันเป็นการเฉพาะอีก นี่มันมีความลับอะไรหรือเปล่า?
"โอ้ ไม่มีอะไรหรอก แค่ดูเหมือนพวกเขาจะเดาได้ว่าท่านคืออาจารย์ศักดิ์สิทธิ์!"
เจ้าเจ้า ซู่ เอ่ยขึ้น: "ก็ไม่แปลกที่พวกเขาตอนแรกจะไม่กล้าทักท้วงอะไร!"