“ป้า เรื่องที่ดินเรายังไม่ขายก่อนนะ!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นว่า “ถ้าเชื่อใจผม ก็ปล่อยไว้ก่อน เรื่องนี้ผมช่วยจัดการให้พวกคุณได้!”
“อาจารย์เจียง จริงหรือครับ?”
หลิวหมิงยังไม่ค่อยเชื่อ เมื่อกี้เจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าเขามาจากชนบทไม่ใช่เหรอ?
บ้านนอกน่ะ จะมีเส้นสายอะไร?
“ฮ่าๆ ใครบ้างจะไม่มีเพื่อนสักคน!”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นหลิวหมิงเป็นแบบนั้น ก็อดหัวเราะสองทีไม่ได้ “เพื่อนที่ให้บ้านผมก็ไม่เลวนะ ข่งฉี พวกคุณคงเคยได้ยินชื่อใช่ไหม!”
หลิวหมิงส่ายหน้า แต่หลิวซิ่วกลับตกใจ “ข่งฉีนี่ฉันรู้จัก ในเจียงหลิงถือเป็นคนหนุ่มดีเด่น ได้ยินว่าเขากำลังจะหมั้นกับคุณหนูตระกูลฉางเหรอ?”
พูดพลางหลิวซิ่วก็ดีใจ
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดอะไรได้อยู่
“ใกล้หมั้นแล้ว ยังไงเรื่องนี้ก็ฝากไว้กับผมแล้วกัน!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม
บางทีในสายตาหลิวซิ่ว เขาคงไปบอกข่งฉีให้ช่วยพูดมากกว่า
แต่เขาก็ไม่ได้อธิบาย
เรื่องแค่นี้ แก้ให้จบก็พอ ไม่ต้องดูเบื้องหลัง
ส่วนที่เขาให้หลิวซิ่วรอก่อน ไม่ใช่จัดการให้ทันที ก็เพราะข่งฉีกับฉางอิงอิงกำลังจะหมั้น
ตระกูลฉางนั้นเขาไม่คุ้นเคย
งานเลี้ยงหมั้นวันศุกร์หน้า เขาค่อยไปพบปะก่อน ถ้าตระกูลฉางไม่ได้คิดร้าย ก็แค่ตักเตือน
แต่ถ้าคิดไม่ซื่อ ก็แค่เขี่ยทิ้งซะ!
“อาจารย์เจียง ถือว่าขอบคุณมากเลยนะคะ!”
หลิวซิ่วตื้นตัน แต่พอพูดจบก็อดไม่ได้ที่จะเสริมว่า “แต่ ท่านก็อย่าลำบากใจเกินไปเลยนะคะ ถ้าได้ก็ดีที่สุด ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร!”