"พวกเธอ..."
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกสงสัย
แต่สิ่งที่ตอบกลับเขาคือเสียงหัวเราะ 'คิกคัก' ของแมวเก้าหาง
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ ก็กระแอมเบา ๆ พูดว่า "ห้องนี้เก็บเสียง..."
"ใช่ ๆ!"
คราวนี้เป็นจินเฟิงที่ตอบ "ใกล้เคียงเสียงขันของฉันแล้วล่ะ..."
ป้าด...
เจียงเสี่ยวไป๋ก้มหน้าลง
ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องน้ำ สภาพดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
หลังจากนั่งลงตรงข้ามกัน เจียงเสี่ยวไป๋ไอแห้ง ๆ ไม่รู้จะเปิดปากยังไง
ส่วนอีกสองคนก็ดูมีท่าทีเก้อเขินไม่แพ้กัน
เงียบกันไปครึ่งชั่วโมง เสี่ยวอีก็เดินออกจากห้อง ยืดตัวขี้เกียจอย่างมีเสน่ห์มาก
เสี่ยวอีดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไร หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เดินมานั่งด้วย
พอมีเสี่ยวอีมาร่วมวง บรรยากาศในการสนทนาถึงจะกลับมาอบอุ่นขึ้น
สองทุ่ม
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยขอกลับ
ถ้าไม่รีบไป เกรงว่าหยางเหิงกับพวกจะรอจนเป็นห่วง
เป็นอย่างที่เขาคิด
พอมาถึงที่พักของหยางเหิง ก็เห็นทุกคนรออยู่ที่บันได
พอเห็นเขา ต่างก็ดีใจกันสุดขีด
"คารวะท่านอาจารย์ปู่!"
"คารวะท่านอาจารย์ทวด!"
"คารวะท่านอาจารย์บรรพชน!"
"คารวะท่านอาจารย์ปู่ทั้งสาม!"
"คารวะท่านอาจารย์ทวดทั้งสาม!"
"คารวะท่านอาจารย์บรรพชนทั้งสาม!"
หลังจากทุกคนกล่าวคำคารวะอย่างนอบน้อม เสี่ยวอีก็เฉย ๆ หยวนหยุนก็เคยถูกเข้าใจผิดแบบนี้บ่อย ๆ เลยไม่เป็นไรนัก
แต่เจียงเกอใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ใต้ดวงตายังมีความดีใจที่ปิดไม่มิด
"ท่านอาจารย์ทวด พวกเราไปกันได้หรือยังครับ"