ภายในโถงใหญ่ของอาคาร
บรรยากาศสลัวและค่อนข้างกดดัน
บูนิอันนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ด้านล่างยังมีชาวต่างชาติอีกสองคน
เพราะเจียงเสี่ยวไป๋ตะโกนโหวกเหวกวิ่งพรวดเข้ามา สายตาของทั้งสามจึงจับจ้องมาที่เขาทันที
เยี่ยเหยียนเดินตามหลังมา สีหน้าค่อนข้างเก้อเขิน
แต่ก็พยายามตั้งสติให้ดูเป็นปกติที่สุด
"สำเร็จแล้วเหรอ?"
บูนิอันลุกขึ้นยืน มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาเหลือเชื่อ
"ใช่ สำเร็จแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าหนักแน่น ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "เยี่ยเหยียนช่วยลดแรงกดดันในมิติให้ จากนั้นผมก็ดึงมันออกมาได้ในคราวเดียว!"
"แต่ตอนที่ดึงออกมา มันก็ถูกผมดูดซับไปพร้อมกันเลย!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางหยุดไปครู่หนึ่ง "ท่านครับ ท่านจะเอาออกไปตอนไหน?"
ตามที่เขาคาดการณ์ไว้ ในเมื่อบูนิอันให้อันดับหนึ่งของหอประลองอยู่ที่ชั้นหนึ่งมาตลอด นั่นก็หมายความว่าเตรียมการไว้แล้วว่ามันจะถูกอันดับหนึ่งของหอประลองดูดซับไป
ในเมื่อปล่อยให้ดูดซับ ก็แสดงว่าบูนิอันยังมีวิธีเอาพลังนั้นออกมา
"ไม่ต้องรีบ!"
บูนิอันพูดพลางกำมือแน่น ดูตื่นเต้นเล็กน้อย "มา ลองแสดงให้ดูหน่อย!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า สูดลมหายใจลึก วังวนลมก่อตัวขึ้น
แต่เพียงชั่วครู่ วังวนลมก็ระเบิดแตกกระจาย พลังน่าตกใจแผ่ซ่านออกมา ใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ซีดเซียว "ไม่ไหวครับท่าน ผมยังควบคุมมันได้ไม่ดีนัก!"