ไม่ใช่แล้ว!
เกาปิ่งเฉวียนเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ!
ท่าทีของซงเหยียนเฟิงเปลี่ยนไป
สภาพของทังชิงซุยในตอนนี้
สมองของเกาปิ่งเฉวียนฉายแวบขึ้นมา สุดท้ายลูกกระเดือกเขาขยับ
เหงื่อเย็นผุดพรายบนหน้าผาก
เขา…คิดถึงซูเสี่ยวไป๋ที่จู่ ๆ ก็โด่งดังขึ้นมาในเมืองฉื่ออวิ๋นช่วงนี้
หรือว่า…
พอคิดมาถึงตรงนี้ ขาของเกาปิ่งเฉวียนก็เริ่มสั่น
การโด่งดังของซูเสี่ยวไป๋ ทางสภาแพทย์เมืองหยินอวี่ของพวกเขาสั่งเสียไว้อย่างไร?
ข่าวจากสำนักงานใหญ่ บุคลากรสภาแพทย์ทุกคนต้องให้ความสนใจซูเสี่ยวไป๋
คนผู้นี้อาจเป็นรุ่นอาวุโสระดับขั้นสิบขั้นในตำนาน
ข่าวว่าไว้อย่างไรนะ?
คนผู้นี้อยู่ที่เมืองฉื่ออวิ๋นนี่นา!
ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋คือซูเสี่ยวไป๋ผู้นั้น เขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดซงเหยียนเฟิงจึงเปลี่ยนท่าทีไปอย่างกะทันหัน หรือแม้แต่เหตุใดทังชิงซุยจึงยังดูสบายใจเช่นนี้
บัดซบ!
ไอ้ตาแก่น้อยทังชิงซุยนี่ เจ้าเล่ห์ดีจริง!
เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้!
ถึงเขาจะไม่ยอมตอบรับ แต่มันทังชิงซุยก็น่าจะฉุดเขามาด้วยสิ!
จะเอายังไง?
จะเอายังไง?
ขาที่ก้าวเดินของเกาปิ่งเฉวียนยิ่งสั่นหนักขึ้น
ไปล่วงเกินรุ่นอาวุโสระดับขั้นสิบเนี่ยนะ?
เฮอะ อย่ามาล้อเล่นกันเลย
ความยุติธรรม?
ความยุติธรรมมันห่าอะไร?
ตลอดชีวิตของเขา…มองอะไรได้ทะลุกว่าสิ่งใด!
เดินตัวสั่นงันงกมาถึงตรงหน้าจินเฮ่า ยกมือขึ้น ตัวอักขระโบราณก็ลอยขึ้นมา
ขณะที่คลื่นกระเพื่อมแผ่ขยาย เกาปิ่งเฉวียนก็นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ตรวจลงไปทีละคน
เมื่อตรวจทุกคนเสร็จหมดแล้ว เขาหันกลับไปมองซงเหยียนเฟิง
ตอนนี้ซงเหยียนเฟิงจ้องมองเขาด้วยแววตาเย็นเยียบเอ่ยว่า: "ท่านผู้อาวุโสเกา ผลการตรวจของท่านเป็นอย่างไรบ้าง? มีผลอะไรก็บอกมาเลย อย่าได้ลำเอียง ต้องให้ความเป็นธรรมเข้าไว้!"
"ถ้ามีการลำเอียงแม้แต่นิดเดียว อาจารย์ของข้าไม่มีทางปล่อยท่านไปแน่!"
"ข้าเกาปิ่งเฉวียน ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ยุติธรรมเสมอ!"