"ตัดสินใจแล้ว?"
ในโถงด้านหน้า ชายชราผมขาวมองเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าค่อนข้างจริงจัง
"อืม ตัดสินใจแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ มือจุดบุหรี่ที่เขาไม่ค่อยสูบ สูดลึกหนึ่งครั้งแล้วพูดว่า "รอให้จิ่นอวี๋ตื่นก่อน แล้วค่อยออกเดินทาง!"
"ดี!"
ชายชราผมขาวพยักหน้า
เจียงเสี่ยวไป๋ลุกขึ้นยืน แต่ก็ลังเลเล็กน้อย
"วางใจเถอะ ทางนั้นส่งข่าวมา ย่อมต้องเตรียมพร้อมอย่างสมบูรณ์!" ชายชราผมขาวพูด
"อืม!"
เจียงเสี่ยวไป๋รับคำแล้วเดินจากไป
กลับถึงที่พักอีกครั้ง เจียงเสี่ยวไป๋พบว่าเฉิงหยวิ่น หลินซืออวิ๋น และคนอื่น ๆ ต่างอยู่ในห้องของซูจิ่นอวี๋ บรรยากาศอึมครึมอย่างยิ่ง
แต่ตอนที่เขาเดินเข้าไป ใบหน้าของทั้งเก้าคนยิ้มออกมาพร้อมกัน
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไป แล้วรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าเช่นกัน "วางใจเถอะ ไม่มีอะไรหรอก รอให้จิ่นอวี๋ตื่น ฉันจะส่งเธอไปที่แห่งหนึ่ง!"
"ครั้งหน้ากลับมา คนต้องหายดีแน่!"
หลายคนฟังอยู่ ในใจรู้สึกอาวรณ์อย่างมาก แต่พวกเธอไม่ได้แสดงออกมา กลับพยักหน้าหนักแน่น
ตอนนี้ทั้งเก้าคนอยู่คุยกับเขาพักหนึ่ง แต่พอถึงเวลาสี่ทุ่ม เขาก็ให้ทุกคนกลับไปพักผ่อน
ส่วนตัวเขาเองอยู่ข้าง ๆ ซูจิ่นอวี๋ตามลำพัง
เดิมทีวันที่สองซูจิ่นอวี๋จะตื่น
แต่ไม่คิดว่าการรอคอยของเขา จะยาวนานจนถึงเช้าวันที่สาม
ซูจิ่นอวี๋ที่ตื่นขึ้นมาใหม่ สภาพจิตใจยังดูดี แต่เธอแอบดูเวลาเองแวบหนึ่ง แล้วก็เงียบไปครู่หนึ่ง