"ขอบคุณค่ะคุณปู่หลิง!"
ใบหน้างดงามของซูจิ่นอวี๋เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เหล้าสำหรับผู้อาวุโสหลิงแล้ว ก็เหมือนของสำคัญยิ่งชีพ แต่การที่ผู้อาวุโสหลิงพูดเช่นนั้น ก็พอจะเห็นได้ว่าความรู้สึกที่มีต่อเจียงเสี่ยวไป๋นั้นลึกซึ้งเพียงใด
"ฮ่า ๆ ใกล้จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ขอบคุณอะไรกัน!"
หลิงจั้นหัวเราะอย่างสดใส จ้องเจียงเสี่ยวไป๋เขม็ง "หนูน้อย ถ้าเสี่ยวไป๋แกล้งหนู มาหาข้าเลย ข้าจะอบรมมันให้ ข้าจะฟาดมันให้!"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังอยู่ข้าง ๆ รู้สึกจนใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร
ถึงตอนนี้หลิงจั้นจะมีพลังน้อยกว่าเขา แต่ถ้าหลิงจั้นจะอบรมเขาจริง ๆ เขาก็ไม่โต้ตอบ…
หลิงจั้นเป็นผู้อาวุโส ในใจเขาก็คือญาติคนหนึ่งเหมือนกัน!
"ได้ค่ะ!" ซูจิ่นอวี๋พยักหน้า รอยยิ้มสดใสยิ่งขึ้น ทำให้ทั้งห้องพลันเจิดจ้าขึ้นมา
"ผู้อาวุโสหลิง คณะอนุญาโตตุลาการตอนนี้เปลี่ยนเป็นสกุลฉางแล้วเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนเรื่อง มองผู้อาวุโสด้วยความสงสัย
คณะอนุญาโตตุลาการ ก็คือสมาคมการค้านั่นแหละ แต่สำหรับตระกูลเจียง มันเรียกว่าอนุญาโตตุลาการ
เป็นดินแดนอำนาจใหญ่สุดของตระกูลอื่น
ควบคุมการเงินทั่วทั้งเจียงหลิงและสามตระกูลใหญ่ของเจียงหลิง
ทำไมสกุลคว่าง สกุลเฝิง สกุลหลิง ถึงมีแค่สองหยดน้ำ? นั่นเป็นเพราะเจียงมีสามหยด
เพียงแต่ว่าเรื่องพวกนี้คนรู้ไม่มาก แน่นอนว่ารวมถึงสามตระกูลใหญ่ด้วย มีเพียงเจ้าบ้านคนปัจจุบันกับคนรุ่นเก่าบางคนถึงรู้ว่าเบื้องหลังคือเจียง