“พวกแกสามคน!”
สี่คนนั้นลุกขึ้นยืน ฟังที่อีกสามคนพูดทีละคน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอัดอั้น
สบตากันโดยไม่พูดอะไร
เพราะไม่รู้จะพูดอะไรออกมาได้จริง ๆ
พวกเขาสี่คนพ่ายแพ้ และพ่ายแพ้อย่างหมดรูป
สุดท้าย ห่าวซิ่นก็กลั้นไม่ไหว เอ่ยขึ้นว่า “จริง ๆ แล้วพวกแกสามคนรับไปแค่แปดส่วนเต็มของเขา ส่วนพวกเรารับไปตั้งเก้าส่วน!”
“ใช่ พวกแกมีกันหลายคน!”
“ท่าไม้ตายที่เขาใช้ร้ายกาจมาก!”
“ใช่ พวกแกมีกันหลายคน!”
“เก้าส่วนกับแปดส่วนของเขานี่มันคนละระดับกันเลยนะ!”
“ใช่ พวกแกมีกันหลายคน!”
“ไอ้เหี้ย ไอ้พวกสามห่านี่!” ห่าวซิ่นหน้าเขียว โมโหจนหลุดคำหยาบออกมา
“ขอโทษนะ ลุงฉันตายไปแล้ว!”
“ขอโทษ ลุงฉันก็ตายไปแล้ว!”
“ขอโทษ ลุงฉันก็ตายแล้วเหมือนกัน…”
“พูดตามตรง เก้าส่วนของเขานี่โคตรร้ายกาจ!”
เสียงของจ้าวข่ายดังขึ้น แล้วหันไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ “ไอ้หนู แค่เก้าส่วนของนายก็ร้ายกาจขนาดนี้ ไม่รู้ว่าสิบส่วนจะร้ายกาจแค่ไหนกันนะ?”
คำถามของจ้าวข่ายทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นจับตามองเจียงเสี่ยวไป๋เป็นจุดเดียว
“ยังไม่เคยลอง!”
เจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้ามาพลางส่ายหน้า “แล้วก็ไม่กล้าลองง่าย ๆ ด้วย!”
กลัว!
ตัวเขาเองก็กลัว!
“ทำไมล่ะ?” ทุกคนในที่นั้นไม่เข้าใจ
“ฉันมีโรค!”
เจียงเสี่ยวไป๋กระแอมเบา ๆ “ถ้าใช้กำลังภายในเยอะ มันจะระเบิดออก หรือไม่ก็ระเบิดก่อนกำหนด เมื่อก่อนใช้เก้าส่วนต้องระเบิดแน่ แต่ตอนนี้น่าจะแตะๆ เก้าส่วนสิบกว่าเปอร์เซ็นต์ได้โดยไม่มีปัญหาแล้ว!”