บนม้วนภาพวาด
ยังคงเป็นภาพของสตรีสองนาง
แต่ช่วงวัยเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หว่างคิ้วมีร่องรอยแห่งกาลเวลา
หนึ่งในนั้นมีทารกอิงแอบในอ้อมอก ก้มหน้ามอง สีหน้าเปี่ยมด้วยรัศมีแห่งความเป็นแม่และความรักใคร่
อีกเงาหนึ่งมีรอยยิ้มบนใบหน้า ขณะเดียวกันก็ดูเหมือนแฝงความอาลัย
รายละเอียดปลีกย่อยถูกถ่ายทอดออกมาได้สมจริงสุด ๆ
ตัวอักษรกำกับภาพ
ดวงดาวส่องประกายเหนือตำหนักทองเมื่อคราแรกเกิด อาภรณ์คลุมกายราวหิมะโปรยบนเรือนร่าง
แม้ให้อยู่ต่อในถิ่นเกิด แสงแห่งชาติกำเนิดยังพรากพรายช่วงชิงจันทราไปในเงามืด
"ยอดเยี่ยม!"
ข่งลิ่งเซิงเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก พลางสูดลมหายใจลึก
ภาพวาดสองภาพนี้ เขาอ่านเรื่องราวได้
จีหย่งจือมองดู น้ำตาไหลอาบสองแก้ม หว่างคิ้วมีแววรำลึกถึงอดีต
ใช่แล้ว ม้วนภาพที่เจียงเสี่ยวไป๋วาด ทำให้เธอนึกถึงช่วงเวลาในอดีต
ทั่วทั้งสถานที่เงียบกริบ
ดูเหมือนพวกเขาจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้เช่นกัน
ภาพที่เจียงเสี่ยวไป๋วาดนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องราวของประมุขตระกูลจี
ภาพที่สาม ในเวลานี้ถูกเผยโฉมอย่างเงียบเชียบ
ทุกคนมองไปอีกครั้ง สีหน้าเปลี่ยนไปในทันใด
ผู้ที่อู้มทารกเปลี่ยนเป็นสตรีอีกนางหนึ่ง
ส่วนมารดาของเด็กคนก่อน ด้านหลังมีปีกสีขาวกางออก เบื้องบนวาดตำหนักสวรรค์
ในภาพเปี่ยมด้วยความศักดิ์สิทธิ์ ในขณะที่กางปีกบินสู่ตำหนักสวรรค์ แววตานั้นยังคงทอดมองไปยังทิศทางของเด็กน้อย เปี่ยมล้นด้วยความรักใคร่
ตัวอักษรกำกับภาพ
หยาดฝนบนใบพลับพลึงกลางดึกสงัด ลมวสันต์อาทิตย์อัสดงผู้คนแสนคิดถึง
ขึ้นสู่ตำหนักสวรรค์ พรากจากกันอย่างเบาบาง พลบค่ำส่งคำนับฝากสู่ห้วงนภา