"ใช่แล้ว เป็นแบบนี้แน่!"
อวิ๋นผู้อวี้พูดพลางทำสีหน้าโมโหอีกครั้ง "ทุกท่าน ไอ้หมอนี่ก่อนหน้านี้ทำแบบนั้นก็แล้วไป แต่ตอนนี้มันยัง... เอ๋?"
คำพูดของอวิ๋นผู้อวี้หยุดกึกเมื่อมาถึงตรงนี้
เขาเองก็ไม่ได้โง่
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีเหตุผลจะกล้าทำแบบนี้อีก!
หรือว่า?
อวิ๋นผู้อวี้ตะลึงงัน
ให้ตายสิ
ตอนนี้เขาถึงรู้ตัว ว่าตัวเองถูกหลอกเล่นเสียแล้ว
ความโกรธแล่นพล่าน อวิ๋นผู้อวี้ชี้นิ้วใส่เจียงเสี่ยวไป๋ ถึงกับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
"อ้าว!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองอวิ๋นผู้อวี้ที่ยืนนิ่งงันอยู่ "ทำไม จูบภรรยาตัวเอง นี่ถือว่าลวนลามด้วยเหรอ?"
พูดจบก็กวาดตามองรอบด้าน สีหน้าเดือดดาล "นี่ยังมีกฎหมายบ้านเมืองอีกไหม? หึ นี่ยังมีกฎหมายอีกหรือเปล่า?"
"เฮ้อ คนแบบนี้มันเห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองไม่ได้!"
"ใช่แล้ว ตาแดงเป็นลูกไฟ!"
"ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลยจริง ๆ!"
พอเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋เงียบลง ก็ดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้มารุมตำหนิอวิ๋นผู้อวี้
อวิ๋นผู้อวี้รู้สึกเจ็บแปลบที่อก แทบกระอักเลือดเก่าออกมา
ท้ายที่สุดก็เอามือกุมอก ชี้หน้าเจียงเสี่ยวไป๋ "แกนี่มันแน่จริง ๆ ข้าอวิ๋นผู้อวี้ไม่เคยเสียเปรียบใครแบบนี้มาก่อน วันนี้ถือว่าผูกใจเจ็บกันแล้ว คอยดูเถอะ!"
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกไปด้านนอก
ชายชราผู้นั้นมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าซีดเซียว ก่อนจะเดินตามออกไป
แต่ในจังหวะนั้น เขาเกิดปวดร้าวที่บั้นเอว ขาข้างหนึ่งหมดความรู้สึก โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งร่างก็ล้มลงไปกองกับพื้น
"คืนให้แก!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราผู้นั้นด้วยแววตาเยือกเย็น