ซักเสื้อผ้าเสร็จ
เจียงเสี่ยวไป๋เอาไปพาดไว้ในห้องน้ำชั่วคราว แล้วเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าเขินอาย
แต่ตอนนั้นเขาชะงักเล็กน้อย เพราะที่หน้าประตู มีเงาร่างหนึ่งยืนอยู่
ไม่ใช่ใครอื่น คือจีเฟิ่งซี
“เอ่อ!”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นจีเฟิ่งซีก็ชะงัก สีหน้าเขินอายมากขึ้น ริมฝีปากขยับนิด ๆ เดิมจะบอกว่าเสื้อผ้าซักแล้ว แต่สุดท้ายไม่กล้าพูดออกไป ได้แต่กระแอมไอแล้วบอกว่า “พักผ่อนเร็ว ๆ นะ!”
พูดจบก็เดินไปทางห้องของตัวเอง
จีเฟิ่งซีก้มหน้า ใบหน้าร้อนผ่าว
สักพักก็เงยหน้าขึ้น เมื่อดวงตาใสเห็นเสื้อผ้าที่พาดอยู่ในนั้น ใบหน้ายิ่งแดงก่ำ
เมื่อวานถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิด เจียงเสี่ยวไป๋ซักให้
แต่วันนี้ไม่ใช่
ความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ก่อระลอกคลื่นในส่วนลึกของจิตใจเธอ
สุดท้ายเธอมองไปทางห้องเจียงเสี่ยวไป๋ทีหนึ่ง แล้วเดินเข้าห้องน้ำ เก็บเสื้อผ้าที่ซักไว้
พาดผ้าให้แห้งในห้องน้ำ ไม่รู้เมื่อไรจะแห้งสนิท
เมื่อเธอเอาไปพาดใหม่ที่ราวตากผ้า ความรู้สึกยากจะบรรยายนั้นพลุ่งขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายก็เดินจากไปด้วยใบหน้าแดงเขิน
……
คืนนั้นไม่มีอะไร
วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาตื่นเช้าเช่นเคย
เข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้ว ก็ลงไปชั้นล่าง
เดินเข้าครัว พบว่าซานซานกำลังทำอาหารเช้าอยู่
“เดี๋ยวฉันทำเอง!”