"นี่เจ้าเป็นตัวแทนของสำนักเฉียนชิงหรือ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองซือหยวนเฟยแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ที่นี่มีผู้อาวุโสอวี๋อยู่ เจ้ายังมาพูดมากอีก มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?"
"ไม่ ข้าเป็นตัวแทนส่วนตัว แค่ทนดูสิ่งที่เจ้าทำไม่ได้!" ซือหยวนเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"โอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋เผยรอยยิ้มพลางเอ่ยเนิบนาบ "เช่นนั้นเจ้าก็เป็นหมาที่ดีจริง ๆ!"
"เจ้าว่าใครเป็นหมา?"
ซือหยวนเฟยหุบยิ้ม คิ้วขมวดทันที
"ก็เจ้าน่ะสิ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองซือหยวนเฟยตรง ๆ แล้วกล่าว "เรื่องไม่เกี่ยวกับเจ้า ยังมาพูดมาก! หน้าบานนักรึ? หมาไม่เกี่ยวจับหนูน่ะ ไร้สาระจนรำคาญ!"
"แล้วที่บอกว่าทนดูไม่ได้? ถ้าข้าทนดูเจ้าไม่ได้ ข้าจะตบปากเจ้าแรง ๆ สักสองทีได้ไหม?"
คำพูดสิ้นสุดลง ก็ก่อให้เกิดเสียงหัวเราะขึ้นมามากมาย
ซือหยวนเฟยหน้าแดง ๆ ขาว ๆ สลับไปมา สุดท้ายเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กล้ำกลืนลงไป แววตาเย็นเยียบวาบขึ้นมาแล้วก็นิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้น
ต้องบอกว่าเจ้าหมอนี่ มีอะไรอยู่บ้าง
ใช่แล้ว เขาจงใจจะลากซือหยวนเฟยลงน้ำ
หากซือหยวนเฟยยอมรับว่าสนิทสนมกับสกุลเถาและสกุลลี่ ก็จะมีเรื่องให้พูดอีกยาว
แต่น่าเสียดาย อีกฝ่ายหยุดก่อน
ดูท่าจะรู้ดีว่าเส้นแบ่งคืออะไร รู้จักใช้คนอื่นเป็นเครื่องมือ
ทว่าบางเรื่อง ต่อให้ยังไม่เกิดขึ้น ก็อย่าได้เข้าไปพัวพันง่าย ๆ
หากเกิดขึ้นจริง ๆ
นั่นจะเป็นเรื่องใหญ่!
"พอแล้ว อย่าพูดมาก!"
ผู้อาวุโสอวี๋มองซือหยวนเฟยแล้วเอ่ยปราม จากนั้นจึงหันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วถาม "เจ้ามีหลักฐานหรือ?"