"งั้นก็เก็บไปซะ!"
หานจื่อฟู่ถอนหายใจเบาๆ แล้วสั่งพนักงานเสิร์ฟ
พนักงานเสิร์ฟพยักหน้า ก่อนจะค่อยๆ ม้วนภาพเขียนทีละภาพ
ท่านข่งมองแล้วรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง
แต่เขาก็ไม่ได้เสียใจ
ภาพเขียนพวกนี้ต่อให้เขาเก็บไว้ ก็ไม่ถึงสองวัน เขาก็จะประกาศมอบให้ห้องสมุดอยู่ดี
ตอนนี้แค่ย่นเวลาให้เร็วขึ้นเท่านั้น
เมื่อเก็บภาพเขียนเรียบร้อยแล้ว สีหน้าของอวิ๋นผู้อวี้ก็ยังดูไม่ค่อยดีนัก
แม่ง
หงุดหงิดชะมัด
เดิมทีตั้งใจจะเยาะเย้ยเจียงเสี่ยวไป๋สักหน่อย นึกไม่ถึงว่าจะช่วยให้หมอนี่ได้อวดฝีมือ
นี่มันซวยโคตรๆ เลยจริงๆ
และดูจากท่าทีของเหล่าผู้รู้ในที่นี้ เห็นได้ชัดว่ามีความชื่นชอบเจียงเสี่ยวไป๋อยู่บ้าง
ทันใดนั้น ความหงุดหงิดในใจก็พุ่งถึงขีดสุด
ประกายเย็นเยียบวาบขึ้นในแววตา แต่ตอนนี้เขาก็ยังไม่รีบร้อนทำอะไร
เขาไม่ใช่คนโง่
ตอนนี้ทุกคนต่างก็พูดว่าดี และในตอนนี้ถ้าเขาเปิดปากพูดจาดูถูกอีกก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด
"ทุกท่านครับ ถือว่าวันนี้เป็นงานสังสรรค์ธรรมดาๆ ดื่มก็ดื่ม คุยก็คุย ไม่ต้องเกรงใจจนเกินไป!"
ข่งลิ่งเซิงเงยหน้าขึ้น พูดด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเสียงเขาจบลง ผู้คนในงานก็ขานรับและพากันเดินออกจากบริเวณนี้ไปพูดคุยกันตามอัธยาศัย
เจียงเสี่ยวไป๋เก็บสายตากลับมา แล้วก็เดินไปอีกด้านหนึ่งชั่วคราว
พาซุนเหวินหาวและคนอื่นๆ ไปพูดคุยกัน
ระหว่างนั้น จิ้งอิน ฮั่วเฉิน และสวี่ชุน มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความรู้สึกแปลกๆ
เขานี่สุดยอดจริงๆ
ภาพเขียนสิบภาพ พวกเขายอมแพ้จริงๆ
และในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน จู่เหลียงก็กลับมาอยู่ข้างๆ เจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง พูดด้วยรอยยิ้มว่า "น้องเจียง คราวนี้นายได้เด่นจริงๆ!"