เอ่อ……
เจียงเสี่ยวไป๋พูดเรียบ ๆ
ซ่งเหลียน จงหัว หรือแม้แต่ลู่ปิงที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็อึ้ง มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าตกตะลึง
แม้แต่ลวี่โหมวยังแวบแปลกใจ
จากนั้นก็ยิ้มออกมา
สนุก!
สำนักตรวจการเล็ก ๆ กล้าปะทะซึ่งหน้าแบบนี้
หาดูยาก!
ส่วนจูซินยิ่งตะลึงงัน พอได้สติ ใบหน้าก็บูดบึ้งทันที มองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเย็นชาและพูดว่า "เมื่อกี้นายพูดอะไรนะ?"
เขาไม่เคยคิดเลยว่า สำนักตรวจการกระจอก ๆ จะกล้าพูดกับเขาแบบนี้
เมื่อครู่เขาถึงกับคิดว่าหูตัวเองแว่ว
ต้องรู้ว่าในโลกนี้ สถานะ อำนาจ หรือแม้แต่พลัง ล้วนเป็นเครื่องหมายบ่งบอกทั้งนั้น
เหนือกว่า ก็คือเหนือกว่า
ขัดขืน
ก็มีแต่ถูกเล่นจนตายเป็นบทสรุป
เขาจึงสงสัยจริง ๆ ว่าหูตัวเองฟังผิดไป
"ไม่ได้ยิน? งั้นให้ฉันพูดอีกทีไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้น และระหว่างที่เขาพูด จางจิงที่อยู่ข้าง ๆ เหงื่อตกเย็นเฉียบ มือดึงเจียงเสี่ยวไป๋ทันที
ความหมายชัดเจนมาก
สถานการณ์ตอนนี้ งานนี้ ควรเก็บตัวเงียบ ๆ ดีกว่า
ถอนคำพูดเมื่อครู่กลับไปก็น่าจะไม่มีปัญหามาก
แต่เจียงเสี่ยวไป๋เหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่เพียงแต่พูด เขายังเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นอีก "ฉันบอกว่า แกกินขี้มาหรือไง!"
เสียงคราวนี้ดังชัดเจน ดึงดูดสายตาจำนวนมากให้หันมามองในทันที
แล้วก็จับจ้องมาที่พวกเขา
เกิดอะไรขึ้น?
"แกหาที่ตาย!"
ตอนนี้จูซินย่อมสัมผัสได้ถึงสายตาจำนวนมากแล้ว