พ่อ?
พ่อ!
สิงอวี้เคยแต่งงานแล้ว มีลูกแล้วงั้นหรือ?
หลินเหยียนหัวใจสั่นไหว จ้องมองสิงอวี้ด้วยความประหลาดใจ
แต่สิงอวี้กลับนิ่งเฉยมาก โบกมือเรียกเด็กหญิงอย่างเป็นธรรมชาติ:"มานี่ เมิ่งเมิ่ง"
เด็กหญิงวิ่งน้อยๆ มาที่สิงอวี้แล้วนั่งลงข้างๆ เขา
สิงอวี้สัมผัสหน้าผากของเธอ พูดเสียงเบา อ่อนโยนมาก:"อืม หายไข้แล้ว ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกไหม?"
เด็กหญิงส่ายหน้า แล้วหันดวงตากลมโตเป็นประกายไปทางหลินเหยียนที่นั่งอยู่ตรงข้าม
เธอเอียงคออย่างซุกซน มองหลินเหยียนแล้วก็มองอีก:"คุณป้า คุณเป็นใครคะ?"
เด็กหญิงหน้าตาน่ารักมาก แต่หลินเหยียนมีนิสัยเฉยเมย อีกทั้งเธอไม่ชอบเด็กอยู่แล้ว จึงไม่รู้ว่าจะวางท่าทางแบบไหนเวลาเข้าหาเด็ก
ได้แต่ยิ้มให้เท่าที่คิดว่าน่าจะเป็นมิตร:"ฉันเป็นเพื่อนของคุณพ่อเธอ"
"เพื่อน?" เด็กหญิงกลอกตาไปมา ยกมือเท้าคางแล้วยิ้มกว้าง:"เป็นแฟนของคุณพ่อหรือเปล่าคะ?"
หลินเหยียนรีบปฏิเสธ:"ไม่ใช่"
เด็กหญิงไม่เชื่อ หันไปถามสิงอวี้เพื่อยืนยัน:"พ่อคะ ใช่หรือเปล่าเนี่ย?"
สิงอวี้จ้องมองหลินเหยียน นิ้วเรียวเคาะขอบโต๊ะ:"อาจจะใช่ อาจจะไม่ใช่..."
เด็กหญิงงงๆ ส่ายหน้า แล้วหันมามองหลินเหยียนด้วยสายตาบริสุทธิ์ ท่าทางจริงจังมาก
"คุณป้า หนูชื่อหนิงเมิ่ง ปีนี้หนูเจ็ดขวบแล้ว คุณป้าสบายใจได้เลยนะคะ กล้าคบกับพ่อได้เต็มที่ หนูจะไม่ไปอยู่กับพ่อกับแม่หรอก เพราะงั้นต่อไปหนูจะไม่เป็นภาระของคุณป้ากับพ่อ พ่อเป็นผู้ชายที่ดีมากๆ เลยนะคะ! พ่อไม่เพียงแต่ต่อยมวยเก่ง ทำอาหารก็อร่อยด้วย! ถ้าเป็นไปได้ หวังว่าคุณป้าจะเป็นแม่ของหนูได้นะคะ!"