"ปั้ง!"
เสียงทึบดังกระแทกขึ้นในรถ เหมือนหินแข็งสองก้อนชนกัน
สิงมั่วสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ "เฮ้อ——"
ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาที่หน้าผาก ภาพตรงหน้าเอนเอียงไปหมด
เขายกมือกดหน้าผากโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วแตะกับผิวที่ร้อนวาบ
พักใหญ่เขาจึงลืมตาขึ้น มองภาพที่เริ่มคมชัดอีกครั้ง แล้วมองซูซินด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาอยากจะโมโห
แต่ตอนนี้ พอเห็นเธอจ้องเขามาร้องไห้ หน้าผากก็แดงเป็นรอยชนเดียวกัน ไอ้ความโกรธนั้นก็เหมือนถูกสาดน้ำเย็น ดับวูบลงไปในพริบตา
ผู้หญิงบ้านี่เป็นพันธุ์อะไรกันแน่?
ทำอะไรไม่เคยให้ใครเดาทางได้เลย
ถึงจะโดนขนาดนี้ เขากลับยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่ดี!
สิงมั่วถอนหายใจ มองหน้าผากแดง ๆ ของเธอ แล้วถาม "เจ็บไหม?"
ซูซินนิ่งไปครู่หนึ่ง เดิมทีเตรียมใจจะทะเลาะกับเขาเต็มที่ แต่กลับได้ยินคำถามที่เต็มไปด้วยความห่วงใย
เธอส่ายหน้า "ไม่เจ็บ"
"หรือว่าแกฝึกวิชาหัวเหล็กไว้จริง ๆ?"
"เปล่า! แค่ฉันทนเจ็บได้มากกว่าคนอื่น แค่นี้เอง ชนนิดหน่อยไม่เป็นไร"
พูดจบ สายตาเธอก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองไปที่หน้าผากของเขา
เป็นก้อนกลม ๆ สีแดง นูนขึ้นมาเหมือนซาลาเปาเล็ก ๆ
"ตาตี่..." เธอขยับเข้าไปใกล้ ใช้นิ้วชี้สะกิดเบา ๆ ที่หน้าผากเขา พลางกลั้นยิ้ม "หัวแกเป็นตุ่มแล้ว!"
สิงมั่วหลับตาลง ไม่สนใจเธอ
ตามใจมากไปไม่ได้ เรื่องนี้นางเอกเป็นถึงขั้นผ่าโลกสร้างจักรวาล ฝึกวิชาหัวเหล็ก หรือต่อไปอาจมีท่าประจำตระกูลอะไรอีกก็ไม่รู้
"อย่าพูดกับฉัน"
"ชนแกแรงจริงเหรอ?" ซูซินพึมพำ "ก็แกไม่ยอมปล่อยฉันเอง"
"เงียบ"
"เอา ๆ ๆ ฉันไม่พูดแล้ว" เธอหุบปากทันที นั่งตัวตรงเรียบร้อย