ไม่มีใครตอบเธอ
ซูซินหันไปทางลี่ฉิน: "เป็นเธอหรือเปล่า?"
ลี่ฉินเงยหน้า: "เธอเห็นตาข้างไหนว่าฉันเป็นคนทำ? ใส่ร้ายป้ายสีชัดๆ"
ซูซินกำลังจะพูดต่อ ก็รู้สึกว่าชายเสื้อถูกใครดึง เธอหันไป เห็นจูเจี๋ยนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน สีหน้าลำบากใจมองเธอ
"ซูซู...ขอโทษนะ...เมื่อ...เมื่อกี้ฉันลุกขึ้นจะหยิบของ ไม่ระวังชนโต๊ะเธอ เค้กเลยหล่นลงมา..."
ลี่ฉินได้ยินแล้วรีบลุกขึ้นยืน พูดอย่างมีเหตุมีผล: "ซูซิน เห็นไหมล่ะ? ยังจะกล่าวหาฉันอีก! ขอโทษฉันเลย"
จูเจี๋ย: "พอเถอะพี่ฉิน แค่เค้กก้อนเดียว...เรื่องนี้เป็นความผิดฉันเอง ไม่เกี่ยวกับซูซู"
"ฉันว่าเธอสองคนคบคิดกันจะกลั่นแกล้งฉันชัดๆ!" ลี่ฉินทำคอแข็ง: "ก็แค่เค้กห่วยๆ ก้อนเดียว จะทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปไหน? บ้าเป็นบ้า!"
เพื่อยุติเรื่องวุ่นๆ นี้ ซูซินจึงยอมขอโทษลี่ฉินเอง
"เอาล่ะ ฉันเข้าใจเธอผิดไปเอง ต้องขอโทษ ขอโทษด้วย"
ลี่ฉินหน้าบูดนั่งกลับลงบนเก้าอี้ ไม่สนใจเธออีก
จากนั้น ซูซินก็ย่อตัวลงเก็บกวาดซากเค้ก
เธอโยนกล่องเปล่าลงถังขยะ เงยหน้าขึ้นก็เห็นจูเจี๋ยนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ
เธอก้มหน้า ท่าทางแบบ "ฉันผิดแล้ว"
"ขอโทษนะซูซู เค้กเธอเพิ่งได้กินคำเดียวเอง...แย่จริงๆ..."
ซูซินเงยหน้ามองเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย: "ไม่เป็นไร เธอก็ไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ว่าเธอหรอก"
จูเจี๋ย: "งั้น...เย็นนี้ฉันเลี้ยงข้าวเธอนะ ฉันได้คูปองมาสองใบ เย็นนี้เราไปกินร้านปิ้งย่างร้านเดิม ใช้หนี้เธอได้แล้ว"