"ใช่สิ! บังเอิญจริงๆ" หลินเหยียนมองพวกเธอแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ อย่ายืนอยู่ที่หน้าประตูเลย รีบเข้าไปข้างในนั่งก่อนเถอะ"
ทั้งคณะเดินเข้าไปในวิลล่าทีละคนสองคน
ชายสามหญิงสาม ห้องรับแขกที่เดิมกว้างขวางก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข
หลินเหยียนเตรียมผลไม้และน้ำชา วางไว้บนโต๊ะหน้าคอนโซลหน้าห้องรับแขก แล้วเอ่ยปากเชิญ "พี่ชาย สิงมั่ว คุณสองคนอย่าเกรงใจเลย ทานตามสบาย นั่งตามสบาย เหมือนอยู่บ้านตัวเองเถอะ"
พูดจบ เธอก็นั่งลงข้างๆ ชวีชิงลั่ว แล้วเอนตัวไปกระซิบถามด้วยความห่วงใยที่ข้างหู "ลั่วลั่ว ได้ยินพี่ชายบอกว่าเธอท้องเหรอ?"
ชวีชิงลั่วยิ้มตาโค้ง กอดแขนข้างหนึ่งของเธอ แล้วพยักหน้า "อื้ม... ตอนนี้สิบหกสัปดาห์แล้ว ถือว่ามั่นคงแล้วละ"
หลินเหยียนอยากถามต่ออีก แต่ที่นั่งอีกด้านก็มีคนมานั่งเต็มแล้ว
ซูซินนั่งลงข้างๆ เธอ คว้าแขนอีกข้างของเธอไว้ "พี่หลินเหยียน คุณกับ 'เจ้าของร้านลูกชิ้น' คุยอะไรลับๆ กันอยู่เหรอ หนูอยากฟังด้วย"
หลินเหยียนถูกสองคนนี้เหนียวแน่นอยู่ซ้ายขวา ถึงกับขำไม่ออก แต่ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
"คุณหนูซู ก่อนอื่น อย่าเพิ่งไปสนใจว่าพวกเราคุยอะไรกัน ด้วยสถานะตอนนี้ของคุณ เธอควรเรียกฉันว่าพี่สะใภ้" หลินเหยียนหันไปทางลั่วลั่วอีกครั้ง "ส่วนเธอ... ฉันควรเรียกเธอว่าพี่สะใภ้ต่างหาก พวกเธอสองคนยังเรียกฉันว่าพี่หลินเหยียนกันอยู่อีกเหรอ อือ?"
ชวีชิงลั่วกับซูซินได้ยินก็อึ้งไปครู่หนึ่ง สบตากัน แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
นึกแต่ว่าจะสนิทสนมกัน เลยลืมความสัมพันธ์นี้ไปเลย
ซูซินเอนหัวมาพิงไหล่หลินเหยียน "หนูไม่สน หนูชอบเรียกพี่หลินเหยียน! เธอคือพี่หลินเหยียนที่หนูรักที่สุด!"