เขาหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบอีกชิ้น จุ่มน้ำซุป แล้วส่งไปที่ปากของเธอ:
"รู้แล้ว กินสิ"
เธออ้าปากรับเข้าไป เคี้ยวสองทีแล้วกลืนลงคอ:
"ปลาตัวนี้อร่อยกว่าปลาครั้งที่แล้วนะ ครั้งที่แล้วมันเค็ม แต่อันนี้หวาน—"
พูดจบ ลี่ซือเฉิงก็หมุนข้อมือ คีบผักเขียวชิ้นหนึ่งส่งไปที่ปากเธอ
ลี่หลานอินขมวดคิ้วทันที:
"...ดอกไม้ไม่อยากกินของขม"
"ผักเขียวไม่ขม กินคำหนึ่งเถอะ ดีต่อร่างกาย"
มองดูใบผักเขียวๆ ตรงปลายตะเกียบ เธอก็ยอมอ้าปาก เคี้ยวหนึ่งที คิ้วก็ขมวดทันที
เคี้ยวทีที่สอง หน้าทั้งหน้ายับไปหมด สุดท้ายก็"แหวะ"ออกมาทันที
เขารับใบผักที่เธอเคี้ยวแล้วไว้ได้อย่างรวดเร็ว ก้มมองดู ขมับเต้นตุบๆ สองที
"ลี่หลานอิน—"
"คีบให้ก็กินให้ดีๆ จะคายทำไม?"
รู้ตัวว่าทำสิ่งที่ไม่เหมาะสม เธอก็หดคอลง เสียงเบาลงเล็กน้อย:
"มันขมมาก ขมกว่าครั้งที่แล้วอีก ดอกไม้กลืนไม่ลง—"
"กลืนไม่ลงก็คายออกมา คายใส่จานรอง"
"ดอกไม้ยังหาจานรองไม่ทัน—"
ลี่ซือเฉิงสูดหายใจลึก โยนใบผักในมือทิ้งลงจานรอง ดึงทิชชู่มาเช็ดมือ
แล้วก็คีบผักเขียวชิ้นใหม่: "กิน"
เธอทำปากยื่นทันที ปลายนิ้วแคะขอบโต๊ะเบาๆ ดวงตาดอกท้อหม่นลงอย่างไม่สบายใจ
ในใจคิดเร็วปรู๊ดปร๊าด—
คนปลูกดอกไม้ดุจริงๆ ทั้งที่ดอกไม้บอกแล้วว่าผักขม ยังจะบังคับให้ดอกไม้กินอีก