ในคฤหาสน์
ลี่หลานอินขยับตัวในอ้อมแขนของเขา ฮึมฮัมสองสามที แล้วก็เตะผ้าห่มอีก——
ผ้าห่มที่เขาเพิ่งดึงขึ้นมาปิดให้ ถูกเธอเตะเปิดออกจนเห็นขาและเท้าเปลือยเปล่า
มือของเธอก็ไม่นิ่ง ละเมอคลำไปมาที่หน้าอกเขา ปลายนิ้วสัมผัสผ้าเสื้อนอนของเขา แล้วก็กำมุมผ้าไว้
เขานอนตะแคงมองท่าทางทั้งเตะทั้งดึงของเธอในความฝัน แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดท้องเธออีกครั้ง
เธอพึมพำอะไรบางอย่างในความฝัน:
"...ดอกไม้ไม่อยากเปลี่ยน..."
เขาไม่ตอบ
จับเท้าที่โผล่ออกมาของเธอ เก็บเข้าผ้าห่มให้เรียบร้อย แล้วจึงนอนลงใหม่ ให้เธอแนบชิดกับอกของเขา
ฟังลมหายใจที่สม่ำเสมอของเธอ แล้วค่อย ๆ หลับตาลงในความมืด
เช้าวันรุ่งขึ้น ลี่หลานอินถูกแสงแดดที่สอดผ่านเข้ามาปลุกให้ตื่น
เธอขยับตัวในอ้อมแขนเขา พบว่าตัวเองถูกเขากอดไว้ หลังแนบกับอกของเขา
แขนของเขาวางอยู่ที่เอวเธอ ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวนาน ดูเหมือนยังหลับอยู่
เธอนอนอยู่อีกครู่ รู้สึกถึงสภาพร่างกายของตัวเอง——
หัวไม่หนักแล้ว คอไม่แห้งแล้ว ตัวอบอุ่นไปทั้งตัว ชามน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงและนอนเต็มอิ่มทั้งคืนทำให้เธอกลับมาสดใสอีกครั้ง
เธอหันไปมองเขาแวบหนึ่ง ลี่ซือเฉิงยังหลับอยู่ คางวางอยู่บนผมของเธอ หนวดเคราเป็นร่มเงาสีคล้ำจาง ๆ
เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่งจากอ้อมแขนเขา นั่งคร่อมบนขาของเขา แล้วยื่นมือไปตบแก้มเขา:
"คนปลูกดอกไม้ เดรสของคุณหนูดอกไม้อยูที่ไหน?"