ยิ่งโจวตู้เดินเข้าไปใกล้ เหล่านักโทษก็ยิ่งจับจ้องมากขึ้นเรื่อย ๆ
และเมื่อโจวตู้อยู่ห่างจากกลุ่มคนที่ถูกรังเกียจพวกนั้นเหลือเพียงสี่ห้าเมตรสุดท้าย
ผู้คุมวงนอกทั้งหมดก็เกร็งตัวขึ้นมาในชั่วขณะนี้
ในนั้นมีคนหนึ่งที่สภาพดีกว่าเพื่อน หน้าบึ้งตึงพูดเสียงอ่อนแรง “นายจะทำอะไร”
“เคยเป็นทหารมาก่อน?” โจวตู้เอ่ยเสียงทุ้ม
ถ้าอยู่นอกเรือนจำ ประโยคนี้ย่อมทำให้พวกนี้ภาคภูมิใจแน่นอน
แต่ในเวลานี้ ขณะที่คำพูดของโจวตู้เพิ่งสิ้นสุดลง
ใบหน้าของทุกคนก็ปรากฏความเป็นปฏิปักษ์และท่าทีเตรียมพร้อมก่อนสู้
“ถ้าไม่อยากตาย....ก็รีบไสหัวไป”
หยูตงเฟิง ผู้ที่เข้ามาอยู่ในคุกมรณะช้าที่สุดในกลุ่ม และมีสภาพร่างกายดีที่สุด เอ่ยปากขึ้นทันที
“คนที่เข้ามาอยู่ที่นี่ ใครบ้างกลัวตาย?” โจวตู้แสยะยิ้มพร้อมเสียงหึในลำคอ แล้วก้าวเท้าไปข้างหน้าอีกครั้ง
แต่ทันใดนั้นเอง!
“หาที่ตาย....!” หยูตงเฟิงตวาดเสียงกร้าว ร่างที่เกร็งตึงอยู่แล้วพุ่งทะยานออกมาในพริบตา
หมัดเหล็กคู่หนึ่งระเบิดพลังต่อเนื่องเป็นชุด หมายสังหารในหมัดเดียว
แต่ขณะที่ลมหมัดกำลังกวาดมาถึงใบหน้าของโจวตู้
ความรู้สึกว่างเปล่าก็แผ่ซ่านขึ้นในใจหยูตงเฟิงทันที
ในฐานะอดีตหน่วยลาดตระเวนที่ประจำการมาเต็มห้าปี หยูตงเฟิงมั่นใจในฝีมือของตนเองอย่างเต็มเปี่ยม
ต่อให้เป็นนักโทษที่แข็งแกร่งน่ากลัวที่สุดในคุกมรณะ เขาก็เชื่อว่าตนเองสู้หนึ่งต่อสามได้