"เขาเป็นหนึ่งในนั้นด้วยเหรอ?"
หยูตงเฟิงขมวดคิ้วแน่น แม้ในน้ำเสียงจะยังคงแฝงความสงสัยอยู่บ้าง
แต่....เขาก็ไม่มีแรงเหลือพอจะไปสืบเสาะรายละเอียดอีกแล้ว
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศก็กลับคืนสู่ความเงียบงันอันน่าขนลุกอีกครั้ง
ในตอนนี้เอง โจวตู้จึงได้มีเวลาพอที่จะสำรวจรอบข้างอย่างละเอียด
เมื่อสายตาเขากวาดไปสัมผัส ถึงได้รู้สึกถึงความเกลียดชังและการจองเวรที่ยิงตรงมาจากแววตาของเหล่านักโทษคนอื่น
เห็นได้ชัดว่า เขาที่ได้เข้าร่วมกองกำลังทหารนั้น ก็กลายเป็นดาบหนามในตาคนไม่น้อยไปแล้ว
ต่อเหตุการณ์เหล่านี้ ความจริงในใจของโจวตู้นั้นก็มีความฉงนอยู่ไม่น้อย
เขาไม่คิดว่ากองกำลังที่ประกอบด้วยทหารกว่าหกสิบคนจะพอต้านทานการบุกลุยของนักโทษหน้าคุกจำนวนมากได้
ถึงพวกนักโทษหนีกฎหมายเหล่านั้นจะโกรธแค้นทหารตำรวจก็จริง แต่ก็ไม่ลงมือกับพวกเขา...
นั่นต้องมีเหตุผลพิเศษบางอย่างอย่างแน่นอน!
"ไอ้พวกนั้นมันโกรธแค้นทหารตำรวจขนาด เหตุใดถึงได้ไม่ลงมือกับพวกนายกันนะ?" แทนที่จะเดาเอง ก็ถามออกไปให้รู้เรื่องเสียดีกว่า