นับตั้งแต่โจวตู้มาถึงคุกมรณะ พวกที่อยู่ในโลงศพพวกนั้นก็ไม่เคยออกมาจากโลงเลยสักครั้ง
แม้โลงศพจะเป็นที่ที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและกำบังลมฝนได้
แต่... โลงศพทรงแปลกตาหลากหลายพวกนั้น ไม่ใช่ที่เหมาะแก่การอยู่เป็นเวลานานอย่างแน่นอน
ท่ามกลางความพิกลนี้
เวลาก็ค่อยๆ ล่วงเลยมาถึงช่วงเย็นของวันรุ่งขึ้น
วืด~
พร้อมกับเสียงที่หนักอึ้งดั่งมีอะไรมาผลัก ราวเหล็กแดงชาดของคุกมรณะก็ถูกเปิดออกอย่างช้า
สิ่งที่ตามเข้ามา
คือทหารถือปืนราวๆ ยี่สิบนายที่แบกกระจาดไม่ไผ้เข้ามา
และเกินครึ่งในนั้นจูงหมาป่าตัวใหญ่ตาลุกวาวแดงฉานด้วยความหิวโหย
ความแดงก่ำน่ากลัวนั่นกับสายตาที่แลดูนักโทษแขย่ง...
แค่ชั่วตาก็ทำให้โจวตู้ตัดสินได้ว่า หมาพวกนี้...เคยกินคนมาแล้ว!!
และเมื่อสนามไม้เข้ามาได้หมด
นักโทษรักษ์ทุกคนในคังมรณะก็เปลี่ยนจากความยับเยินไปในทันที
เสียงโซ่ดุจังสะท้อนอยู่ในที่นั่นอันเงียบงาว
นักโทษ์กลุ่มแล้วกลุ่มเล่าเริ่มลุกขึ้น
สายตาของพวกเขาจ้องมองขนมปังนึ่งที่กองรวมอยู่ที่ในสนามไม่ไอ้