เข็มบางเฉียบ ราวกับเข็มตรวจของช่างทำเครื่องเงิน
ปลายเข็มขัดจนเงาวาว สะท้อนแสงไฟเพดาน
บนตัวเข็มสลักอักษรไว้ เหล่าโจวโน้มเข้าไปดู—เป็นอักษรเสี่ยวจ้วน เขาอ่านไม่ออกทั้งหมด แต่จำอักษร “เจียง” ได้ตัวหนึ่ง
“...นี่อะไร?”
“เข็มเงิน” เจียงถังตอบ “เงินบริสุทธิ์ มีเงินอยู่ 9”
“ผมดูออกแล้วว่าเป็นเข็มเงิน” เสียงเหล่าโจวแห้งผากเล็กน้อย “ทำไมคุณถึงพกของแบบนี้ติดตัว?”
เจียงถังสวมถุงมือ “เคยชินน่ะ”
เหล่าโจวอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ปิดปากลงอีกครั้ง
เอาเถอะ เคยชินก็เคยชิน
คนคนหนึ่งพกเข็มตรวจเงินบริสุทธิ์ 12 เล่มที่สลักนามสกุลตระกูลติดตัว
เคยชิน เป็นเรื่องปกติ
เจียงถังเลือกเข็มเล่มที่สาม
ยาวราว 15 เซนติเมตร ช่วงกลางของตัวเข็มหนาขึ้นเล็กน้อย—เพื่อเพิ่มพื้นที่สัมผัส
เธอใช้แหนบในมือซ้ายคีบชิ้นเนื้อเยื่อเยื่อบุกระเพาะอาหารขนาดเล็กจากกล่องเก็บตัวอย่าง วางลงบนสไลด์แก้ว
บนเนื้อเยื่อยังมีน้ำย่อยตกค้างอยู่เล็กน้อย เป็นของเหลวสีเหลืองจางที่มีกลิ่นเปรี้ยว
เธอหยิบเข็มเงินขึ้นมา วางปลายเข็มลงบนคราบน้ำย่อยอย่างแผ่วเบา
ไม่ได้กด แค่วางลงไปเท่านั้น
“ต้องรอนานแค่ไหน?” เหล่าโจวถาม
“2 นาที”
เหล่าโจววางถุงส้มลงบนโต๊ะข้าง ๆ ปอกผลหนึ่งแล้วยืนมองอยู่ด้านหลังเจียงถัง
ผ่านไป 1 นาที ปลายเข็มยังไม่เปลี่ยนแปลง
1 นาทีครึ่ง
เหล่าโจวเคี้ยวกลีบส้มอยู่ในปาก สายตาจับจ้องเข็มเล่มนั้น
สีเงินขาว สว่างจนแสบตา ต้องยอมรับว่าเข็มเล่มนี้ได้รับการดูแลอย่างดีจริง ๆ ดูใหม่เอี่ยมราวกับเพิ่งทำเสร็จ—
“เปลี่ยนสีแล้ว” เจียงถังพูด
เหล่าโจวกลืนส้มลงไปแล้วโน้มเข้าใกล้
ตรงปลายสุดของเข็ม—จุดที่สัมผัสกับน้ำย่อย—กำลังเปลี่ยนสี
จากสีเงินขาวค่อย ๆ กลายเป็นสีเทาอมฟ้า พื้นที่เล็กมาก ราว 1–2 มิลลิเมตรเท่านั้น แต่สีชัดเจนมาก