จ้าวรุ่ยมองเจียงถัง «เธอไปโรงเรียนกีฬาเมื่อไรกันแน่?»
«ไม่เคยไป»
«ถ้าอย่างนั้นเธอ—»
«แค่วิ่งเร็วเท่านั้นเอง» เจียงถังวางกระเป๋าผ้าใบลงบนโต๊ะ ก่อนนั่งลงแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ «พี่จ้าวเขียนรายงานการไล่จับหรือยัง? หัวหน้ามู่รออยู่»
จ้าวรุ่ยมองเอกสารบนหน้าจอที่มีตัวอักษรอยู่แค่สามบรรทัด แล้วหดคอกลับไป
เหล่าโจวถือถ้วยชาเดินเข้ามา
เขาไม่ได้ร่วมปฏิบัติการวันนี้ แต่ข่าวแพร่ไปถึงเขาแล้ว—ข้อความในกลุ่มที่จ้าวรุ่ยส่งมา พร้อมภาพจากที่เกิดเหตุหนึ่งภาพ (ภาพลู่ซิวหย่วนถูกใส่กุญแจมือ จมูกมีเลือดไหล และถูกจับยืนแนบกำแพง)
เหล่าโจวมองเจียงถังครั้งหนึ่ง แล้วมองอีกครั้ง จากนั้นก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะของเธอ
«ดื่มอะไรอุ่น ๆ หน่อย»
«ขอบคุณค่ะ เหล่าโจว»
เหล่าโจวยังไม่ไป เขายืนลังเลอยู่ข้าง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงเบา «เสี่ยวเจียง วันนี้หมอนั่นเอาเข็มฉีดยาจะแทงเธอ…เธอหลบได้หรือ?»
«ค่ะ»
«ระยะห่างแค่ไหน?»
«เมตรกว่า ๆ ค่ะ»
เหล่าโจวสูดลมหายใจ เขาเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอมองคนรอบข้างก็ปิดปากลง
เมื่อกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง เหล่าโจวก็เปิดคอมพิวเตอร์
ตลอดสามสิบปีในอาชีพนิติเวช เขาเห็นคนตายมาหลายรูปแบบ
ถูกเข็มฉีดยาแทงเข้าไม่ได้แปลว่าจะต้องตาย แต่ถ้าในเข็มบรรจุสารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทสังเคราะห์เข้มข้นสูง…
ระยะห่างเมตรกว่า ๆ แทงเข้าที่คอ
เธอเบี่ยงศีรษะหลบได้
โจวเจี้ยนกั๋วยกชาขึ้นจิบ ชาเย็นไปแล้ว
เขาหันไปมองเจียงถังที่กำลังพิมพ์งานอีกครั้ง
เด็กสาวนั่งอยู่ตรงนั้น บนโต๊ะตรงหน้ามีชาร้อนที่เขาเพิ่งยกมาให้กับชานมของเธอเอง
บนหน้าจอคอมพิวเตอร์เปิดแบบฟอร์มรายงานไว้ นิ้วมือเคาะแป้นพิมพ์อย่างมั่นคง