กัวหมิงจอดมอเตอร์ไซค์ไว้หน้าทางเข้าหมู่บ้านจัดสรรที่หลี่เชียนพักอยู่ ใช้เท้าข้างเดียวค้ำพื้นแล้วหันกลับไปมอง
ด้านหลังมีพวกเดียวกันอีกเจ็ดแปดคน ขี่ทั้งจักรยานไฟฟ้าและมอเตอร์ไซค์ บางคนถือไม้เบสบอล บางคนยัดแม่กุญแจรูปตัวยูที่ใช้ล็อกรถไว้ในเสื้อ ทำเป็นอาวุธ พวกเขาเอียงคอ คาบบุหรี่ สายตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแบบคนที่กำลังจะได้ตีกัน
เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน กัวหมิงยังอยู่ในห้องสนุกเกอร์ควันโขมงแห่งหนึ่งในตัวเมือง แทงลูกดำไม่ลงสักลูก เขากำลังสบถพลางควักเงินจ่ายอยู่พอดี โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากป้าหวัง แม่สื่อที่พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนแหลมสูง
“เสี่ยวหมิง รีบมาหน่อยสิ! ทางบ้านหลี่มีหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งมา เขาหอบเงินสดแสนหยวนมาจ่ายหนี้ให้หลี่เชียนหมดแล้ว! หลี่เฉียงยังเรียกเขาว่าพี่เขยเลยนะ!”
แสนหยวน? พี่เขย?
หัวใจกัวหมิงกระตุกวูบ ไม้คิวในมือแทบหลุด
เขารีบเรียกพวกเดียวกัน แล้วมุ่งหน้ามาที่นี่พลางคิดหาทางรับมือไปตลอดทาง
พูดตามตรง บ้านเขาถือว่ามีฐานะดีในตัวเมือง เงินแสนหยวนแม้ไม่ใช่จำนวนน้อย แต่ก็ไม่ถึงกับหาไม่ได้
ปัญหาคือเขาตื๊อพ่อแม่มานานกว่าหนึ่งเดือน พูดจนปากเปียกปากแฉะ กว่าพ่อแม่จะยอมควักสินสอดหนึ่งแสนหกหมื่นหยวนให้เขาแต่งกับหลี่เชียน
นั่นคือไพ่ตายทั้งหมดของเขา เป็นเดิมพันที่คิดว่าต้องชนะ
เขารู้สถานการณ์ของหลี่เชียนดีเกินไป—แม่ป่วยหนัก น้องชายยังเรียนหนังสือ แถมข้างนอกยังเป็นหนี้ก้อนโต
เจ้าหนี้แต่ละคนเร่งรัดราวกับจะเอาชีวิต หลี่เชียนเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่ยังเรียนหนังสืออยู่ จะเอาเงินที่ไหนไปใช้หนี้?