หอพักหญิง
เสิ่นม่านเพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมา ผมยังเปียกชื้น บนตัวมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันอยู่ชายผ้าคลุมถึงโคนขาอย่างหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นเรียวขาคู่ยาวตรง
รูมเมตอีกสี่คนหลับกันหมดแล้ว ส่วนเซี่ยเวยที่เตียงริมหน้าต่างยังตื่นอยู่ เธอนอนตะแคง แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องบนใบหน้าเป็นหย่อม ๆ สว่างบ้างมืดบ้าง
เสิ่นม่านเดินเข้าไปใกล้ เหลือบมองทางเซี่ยเวย แล้วพบว่าหน้าจอเป็นหน้าต่างแชตคิวคิวพอดี
ในตอนนั้นเซี่ยเวยเหมือนจะรู้ตัว นิ้วกดปุ่มล็อกหน้าจออย่างรวดเร็ว จอโทรศัพท์ดับลง เธอหดตัวเข้าไปในผ้าห่ม ทำทีเหมือนหลับไปแล้ว
“ว่าไง? แชตกับหลิวซวนอยู่เหรอ?” เสิ่นม่านพูดแทงใจดำตรง ๆ
เซี่ยเวยสะดุ้งราวกับถูกอะไรจิ้ม เธอม้วนตัวออกมาจากผ้าห่ม ใบหน้าแดงก่ำ พูดเร็วรัวจนแทบพันกัน “มะ...ไม่ใช่! ฉะ...ฉันกำลังดูเว็บอยู่!”
“เว็บอะไรน่าสนใจขนาดนั้น?”
“...เว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยน่ะ”
เสิ่นม่านมองเธอแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้แฉ นั่งลงตรงขอบเตียงตัวเองแล้วแตะเปิดหน้าจอโทรศัพท์ หน้าคิวคิวยังค้างอยู่ที่ห้องแชตกับหลิวซวน
หลิวซวน:【เพิ่งกลับถึงหอ】
ข้อความใหม่นี้หลิวซวนเพิ่งส่งมา เมื่อเทียบกับตอนที่เธอถามว่า【ทำอะไรอยู่?】ก็ผ่านไปกว่าชั่วโมงแล้ว
หึ เย็นชาชะมัด ไม่คิดจะถามไถ่กันสักนิด!
หรือว่าเขาไม่สนใจฉันจริง ๆ?
เธอจ้องข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ล็อกหน้าจอแล้วเปิดใหม่ ทางเซี่ยเวยดึงผ้าห่มคลุมหัวไปแล้ว เหลือเส้นผมโผล่ออกมาไม่กี่เส้น หอพักเงียบจนได้ยินเสียงฮัมเบา ๆ จากช่องลมแอร์