ทุกคนนั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่ง
โต๊ะริมหน้าต่างมองเห็นความเคลื่อนไหวตรงเคาน์เตอร์ได้พอดี
เสิ่นม่านเลือกนั่งตรงโซฟาตัวในสุดที่ชิดผนัง ตอนเดินไปแผ่นหลังของเธอตั้งตรง ท่วงท่ามีจังหวะพลิ้วไหวของคนที่ฝึกเต้นมาตั้งแต่เด็ก
เธอสูง 172 เซนติเมตร สูงกว่าผู้ชายไม่น้อยคน พอนั่งลงบนโซฟา แผ่นหลังที่เหยียดตรงกับสัดส่วนของขายาวก็ยิ่งสะดุดตาภายใต้แสงไฟ
กระโปรงหนังสีดำตัวสั้นถูกดึงร่นขึ้นไปเล็กน้อยตามจังหวะที่เธอนั่ง เผยให้เห็นเรียวขายาวทั้งคู่ใต้แสงไฟสีเหลืองนวล
เรียวขาทั้งสองไม่มีส่วนเกินแม้แต่น้อย ทั้งตรงและยาวเพรียว ราวกับใช้ไม้บรรทัดวาดขึ้นมา อีกทั้งยังมีความกระชับยืดหยุ่นจากการฝึกเต้นอย่างเห็นได้ชัด
ถ้าหลี่เชียนหลังเคาน์เตอร์เป็นสาวสวยเย็นชา ห่างเหิน และไม่เปิดโอกาสให้ใครเข้าใกล้ เสิ่นม่านก็เป็นคนละขั้ว
เธอมีเสน่ห์เย้ายวนถึงขีดสุด
พอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทีสบาย ๆ ของเธอก็เจือแววท้าทายที่ชวนให้รู้สึกเหมือนถูกคุกคาม
แทบไม่ต้องทำอะไรเลย แค่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้น พอสายตากวาดมองมาก็ทำให้คนรู้สึกกดดันจนหัวใจเต้นแรง
พวกผู้ชายหลายคนชะงักไปพร้อมกันแทบจะครึ่งจังหวะ
หลี่เหล่ยกำลังจะนั่งลง พอสายตาไปหยุดอยู่บนเรียวขาคู่นั้น เขาก็แข็งค้างไปสองวินาทีกว่าจะขยับตัวได้อีกครั้ง ตอนหย่อนก้นลงนั่ง ลมหายใจยังถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดูลนลานไม่น้อย
แม้แต่หลิวซวนยังอดมองซ้ำอยู่หลายครั้งไม่ได้ แต่พอนึกถึงเรื่องของหลี่เชียน เขาก็ลุกขึ้นแล้วบอกว่าจะไปสั่งชานม