กระทั่งมีคนแรกที่ได้สติ แล้วเป็นผู้นำปรบมือ “แปะ ๆ ๆ” ขึ้นมา
จากนั้นทุกคนก็ปรบมือตาม เสียงปรบมือดังสนั่นจนแทบสะเทือนฟ้า ดังและยาวนานกว่าตอนที่เสิ่นม่านเต้นจบเสียอีก ราวกับจะพลิกสนามทั้งหมดให้คว่ำ
บางคนตะโกนเสียงดังว่า “ขออีกเพลง!” บางคนใช้มือถือถ่ายวิดีโอ บางคนก็ตื่นเต้นจนหันไปบอกคนข้าง ๆ ว่าเพลงนี้สุดยอดมาก!
เสิ่นม่านยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน มองแผ่นหลังของหลิวซวนด้วยสายตาซับซ้อน
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้มีอะไรหลายอย่างที่เธอมองไม่ออก
เขามีเงิน แต่ไม่เคยอวดร่ำอวดรวย เขาสุขุม แต่บางครั้งก็เผยความเกเรออกมาบ้าง ดูเผิน ๆ เหมือนคุณชายรุ่นสองที่ใช้ชีวิตเสเพล ทว่าเขากลับแต่งเพลงแบบนี้ได้ ทั้งยังถ่ายทอดความโดดเดี่ยวและความปรารถนาอันลึกซึ้งออกมาได้ถึงเพียงนี้
สามพี่น้องหลี่เหล่ยอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไร พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าหอพักของตัวเองจะซ่อน “อัจฉริยะ” แบบนี้เอาไว้
ถังไห่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเหมือนกลืนอุจจาระเข้าไปทั้งก้อน
หลิวซวนเล่นกีตาร์จบก็วางมันไว้ข้าง ๆ แล้วลุกขึ้นถามถังไห่ว่า “รุ่นพี่ เรื่องตำแหน่งรองหัวหน้าของพี่ว่ายังไง?”
ถังไห่กระอักกระอ่วน ไอแห้ง ๆ สองครั้ง พยายามกู้หน้ากลับมาบ้าง “เอ่อ ฉันว่าก็พอใช้ได้ แค่...”
เขากำลังคิดจะหาเรื่องผิดพลาดสักสองสามข้อมาแก้ตัว เช่น “การร้องยังต้องฝึกเพิ่ม” หรือ “ฝีมือการเล่นยังไม่คล่องพอ” อะไรทำนองนั้น
แต่เสียงโห่จากด้านล่างก็ดังขึ้นจนกลบคำพูดที่เหลือของเขาไปหมด