หลี่เหล่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ตอนเดินออกจากแถวฝีเท้าดูเชื่องช้าอยู่บ้าง
เขากวาดตามองรอบ ๆ แล้วพบว่าเสียงเอะอะเมื่อครู่ดึงความสนใจจากแถวของนักศึกษาหญิงที่อยู่ใกล้ ๆ ไปหลายแถว ในบรรดานั้นมีแถวของเสิ่นม่านด้วย
เลือดขึ้นหน้า เขาตะโกนออกไปเสียงดังลั่นทันที:
“รายงานครับครูฝึก! ผมบอกว่าเราเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ไม่ใช่ทหารเกณฑ์นะครับ!”
เสียงของเขาดังมาก ราวกับกลิ้งไปทั่วสนามกีฬา ทั้งแถวเงียบกริบไปครึ่งวินาที ก่อนหลายคนจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่ จากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังมาจากแถวข้าง ๆ ด้วย สาว ๆ หลายคนก้มหน้า ไหล่สั่นระริก
จูเหวินชะงักไป เขาเคยฝึกนักศึกษาใหม่มาหลายรุ่นแล้ว แต่ละรุ่นล้วนว่าง่าย ใครถูกเรียกออกมาก็ก้มหน้ารับผิดเป็นอย่างดี นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเด็กหัวแข็งแบบนี้
เสียงหัวเราะในแถวยังไม่ทันซาลง เขาก็ไม่รู้ว่าจะจัดการหลี่เหล่ยอย่างไรดี จะลงไม้ลงมือก็ไม่ได้ พูดเบาไปก็ข่มคนในแถวไม่อยู่
ในสถานการณ์ฉุกละหุก เขาคิดไม่ออกว่าจะตอบอย่างไร จึงตะโกนเสียงดังยิ่งกว่าเพื่อกลบเสียงหลี่เหล่ย “นี่เป็นเหตุผลที่นายไม่ตั้งใจฝึกหรือไง!? นาย วิดพื้น 50 ครั้ง! เดี๋ยวนี้! ทันที!”
หลี่เหล่ยยืนนิ่งไม่ขยับ
เขาตัดสินใจเสี่ยงแล้ว แต่พอความฮึกเหิมที่ค้างอยู่ในอกค่อย ๆ จางไป เขาก็รู้ว่าตัวเองไม่ควรเถียงครูฝึก ทว่ามีคนตั้งมากมายมองอยู่ ถ้าหมอบลงไปวิดพื้นตรงนี้แล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
ทั้งสองคนยืนค้างอยู่อย่างนั้น จูเหวินมองเขาพลางขมวดคิ้ว อยากพูดอะไรสักอย่างแต่ยังนึกถ้อยคำไม่ออก ส่วนลูกกระเดือกของหลี่เหล่ยขยับขึ้นลง เขาอยากขยับแต่ก็ไม่ได้ขยับ