คนกลุ่มนี้ล้วนเป็นเจ้าหนี้ของตระกูลหลี่ ส่วนใหญ่เป็นญาติและเพื่อนบ้าน
ปีที่แล้วหลี่เชียนสอบติดมหาวิทยาลัยชิ่ง เป็นนักเรียนคนแรกในรอบเกือบ 3 ปีของตำบลที่สอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำ ตอนนั้นทุกคนต่างคิดว่าอนาคตของเธอสดใส ชื่อเสียงก็ดี ใครเห็นก็ต้องเอ่ยปากชมสักสองคำ
ปีที่แล้วอาการป่วยของแม่หลี่เชียนทรุดลงกะทันหัน เธอจึงจำเป็นต้องไปขอยืมเงินจากญาติและเพื่อนบ้านเหล่านี้
ตอนนั้นทุกคนคิดว่าเธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชิ่ง ต่อไปย่อมต้องหาเงินมาคืนได้แน่ จึงเต็มใจให้เธอยืม
แต่เมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น สาเหตุที่แม่ของเธอป่วยแพร่กระจายไปในหมู่ญาติและเพื่อนฝูง ทุกคนจึงรู้ว่าโรคนี้รักษาไม่หาย แถมยังเป็นหลุมไร้ก้นที่ต้องใช้เงินไม่รู้จบ
หลายคนเริ่มร้อนใจ พอสอบถามกันก็พบว่าคนรอบตัวไม่น้อยให้เธอยืมเงินไว้ พอรวมกันแล้วก็เป็นจำนวนไม่น้อย
ทั้งที่ยังเหลือเวลาอีกตั้ง 3 เดือนกว่าจะถึงกำหนดชำระหนี้ แต่คนกลุ่มนี้กลับนั่งไม่ติด กลัวว่าถ้าช้าไปจะไม่ได้เงินคืน จึงพากันแห่มาทวงหนี้
หลิวซวนฟังคำพูดของญาติและเพื่อนบ้านเหล่านั้น แล้วค่อย ๆ คำนวณเงียบ ๆ ว่าหนี้น่าจะอยู่ที่ราว 70,000 หยวน บวกกับ 32,000 หยวนที่เขาเคยให้หลี่เชียนยืมไปก่อนหน้านี้ ก็เพิ่งจะเกิน 100,000 หยวนมานิดหน่อย
หนี้สินที่ทำให้ครอบครัวหลี่เชียนกลุ้มใจแทบแย่ ยังไม่เท่ารายได้จากตลาดหุ้นของเขาในวันเดียวด้วยซ้ำ
ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนในเสื้อเชิ้ตลายดอกก็ตบไหล่หลี่เฉียงแล้วพูดว่า “เสี่ยวเฉียง นายก็รู้นี่ว่าลูกชายฉันกำลังจะแต่งงาน ต้องใช้เงินก้อนนี้ซื้อบ้าน พี่สาวนายต้องเอาเงินกลับมาด้วยแน่ ๆ ช่วยไปบอกเธอให้คืนเงินฉันก่อนเถอะ!”